บทที่ 12 — สิ่งที่ยังคงอยู่
สายเรียกเข้าจากธารินมาถึงตอนอารินอยู่ในห้องฝึก
เขาเพิ่งคลายชั้นตบะป้องกันลงหลังรับแรงกระแทกจากเครื่องจำลอง ถุงมือยังแสดงค่าการกระจายแรงอยู่ตรงขอบสายตา ตอนช่องสื่อสารตรงเปิดขึ้น
“รายงานตัวที่ห้องบรีฟ”
ไม่มีรายละเอียดอื่น
อารินปิดเครื่อง เก็บอุปกรณ์แล้วขึ้นไปทันที
ธารินไม่ได้อยู่คนเดียว
มาเฮนนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ ข้อมูลหลายชุดเปิดค้างอยู่ตรงหน้าเขา
ไลร่ามาถึงตามหลังอารินไม่นาน
“นั่ง”
ธารินเปิดภาพขึ้นกลางโต๊ะ
อารินจำกล่องพวกนั้นได้ทันที
ของจากคลังสินค้าเมื่อคืนก่อน
ผลึกอมฤตระดับสูงถูกวางเทียบกับรายงานจากเขตท่าเรือหลายรายการ บางชุดย้อนหลังไปหลายสัปดาห์
ค่าคลาดเคลื่อนจากโหนด
คราบพลังที่ไม่มีใครให้ความสำคัญในตอนแรก
คลังสินค้าที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียน
เส้นทางขนส่งในพื้นที่สีเทา
เมื่อแยกกัน ทุกอย่างดูเล็กเกินกว่าจะหมายถึงอะไร
แต่พอวางรวมกัน มันเริ่มมีรูปแบบ
“ผลตรวจจากเมื่อคืนยืนยันแล้ว”
มาเฮนเป็นคนเริ่ม
“อมฤตพวกนี้ไม่ได้มาจากตลาดทั่วไป คุณภาพสูงกว่าของที่ควรผ่านเส้นทางค้าปลีก และลักษณะตรงกับร่องรอยที่เราเจอก่อนหน้านี้”
อารินมองข้อมูลบนโต๊ะ
“ของชุดเดียวกัน?”
“ไม่จำเป็นต้องเป็นชุดเดียวกัน” มาเฮนตอบ “แต่ต้นทางน่าจะเหมือนกัน”
ไลร่ามองธาริน
“ที่ไหน?”
แผนที่เลื่อนออกจากดาร์กา ลึกเข้าไปด้านในของแผ่นดิน
ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้น
มาดารา
จากนั้นภาพขยายเข้าสู่พื้นที่อุตสาหกรรมขนาดใหญ่
เวลิรัน
อารินเคยเห็นชื่อนี้ผ่านรายงานโลจิสติกส์
พื้นที่ขุด
เหมือง
โรงแปรรูป
ศูนย์ผลิตวัตถุดิบขนาดใหญ่ที่ส่งของไปยังหลายเมือง
แต่จนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยมีเหตุผลต้องสนใจมากกว่านั้น
“ของเมื่อคืนมีลักษณะตรงกับอมฤตจากพื้นที่ขุดของเวลิรัน” ธารินพูด
อารินเปิดข้อมูลการขนส่งขึ้นดู
ทุกอย่างดูปกติ
“แต่ในบัญชีไม่มีของหาย”
“ถูก”
มาเฮนเลื่อนรายการผลผลิตเทียบกับปริมาณส่งออก
ตัวเลขตรงกัน
อารินมองอยู่ครู่หนึ่ง
ถ้าทุกอย่างตรงกัน แล้วของที่ดาร์กามาจากไหน
ไลร่าพูดขึ้น
“มันไม่เคยอยู่ในบัญชี”
มาเฮนพยักหน้า
“นั่นคือสิ่งที่เราสงสัย”
อารินมองเส้นทางการขนส่งอีกครั้ง
ถ้ามีคนขโมยของหลังออกจากเวลิรัน ปริมาณที่ปลายทางต้องขาด
แต่ถ้ามันถูกแยกออกก่อนถูกนับ—
ของก็ไม่เคยหาย
อย่างน้อยก็ในระบบ
“ไวเปอร์เกี่ยวข้องยังไง?” ไลร่าถาม
“ขนส่ง” ธารินตอบ “เท่าที่เรารู้ตอนนี้”
ข้อมูลจากเขตท่าเรือถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง
จุดอับของโหนด
คลังสินค้า
เส้นทางที่อารินเคยเจอเวย์ออน
ของที่ไซลัสกำลังขน
เส้นทั้งหมดเริ่มต่อกัน
“ไวเปอร์รับของหลังมันออกจากต้นทาง” มาเฮนพูด “แล้วส่งต่อผ่านเครือข่ายของตัวเอง”
“ไปไหน?” อารินถาม
“ยังไม่รู้”
ธารินแตะตำแหน่งเวลิรัน
“และตอนนี้ยังไม่ต้องหา”
อารินมองเขา
“เราต้องรู้ก่อนว่าของออกมาจากตรงนี้ได้ยังไง”
ไลร่าพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย
“เฮอร์มิตมาดารารู้เรื่องไหม?”
“รู้ว่ามีความผิดปกติบางอย่างในระบบขนส่ง” ธารินตอบ “แต่ยังไม่มีหลักฐานว่ามันเริ่มจากเวลิรัน”
เขาปิดข้อมูลบางส่วน
“ฉันยังไม่ส่งข้อสรุปที่พิสูจน์ไม่ได้ให้พวกเขา”
อารินมองแผนที่
สำนักงานใหญ่เฮอร์มิตมาดาราบริหารงานภายในของตัวเอง
ดาร์กาเข้าไปขอตรวจสอบได้
ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าไปค้นทุกอย่างเพียงเพราะสงสัย
“เราจะไปในฐานะอะไรครับ?”
“เจ้าหน้าที่ภาคสนามจากดาร์กา ประสานงานและดูระบบงานตามปกติ”
“เหตุผลจริง?”
“ไม่บอก”
ไลร่าพยักหน้า
“ถ้ามีคนในเวลิรันเกี่ยวข้อง เราไม่ควรบอกเขาว่าเรากำลังตามอะไร”
“ใช่” ธารินตอบ “ถ้าไม่มี เราก็ทำงานเสร็จโดยไม่สร้างปัญหาระหว่างสาขา”
เขามองอารินกับไลร่า
“ภารกิจนี้ไม่ใช่การจับกุม ไม่ใช่การยึดของ และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ค้นพื้นที่โดยไม่มีเหตุผล”
นิ้วของเขาหยุดบนตำแหน่งเวลิรัน
“หาให้เจอว่าอมฤตถูกแยกออกจากระบบตรงไหน”
“แล้วค่อยดูว่าใครเป็นคนทำ”
เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
ก่อนจบการบรีฟ ธารินเรียกอารินไว้
ไลร่ากับมาเฮนออกไปก่อน เหลือเพียงสองคนในห้อง
“เวย์ออน”
อารินมองเขา
“ครับ”
“เขารู้เรื่องมาดารา”
ไม่ใช่คำถาม
อารินนึกถึงสิ่งที่เวย์ออนพูดในช่วงที่ผ่านมา
ของถูกกฎหมาย
ช่องทางขนส่ง
คำตอบที่เหมือนให้ข้อมูล แต่ไม่เคยบอกทั้งหมด
“ผมคิดว่าเขารู้มากกว่าที่พูดครับ”
“ฉันก็คิด”
ธารินเดินมาหยุดข้างโต๊ะ
“ถ้าเจอเขาอีก อย่าเสียเวลาคิดว่าเขาอยู่ฝ่ายเราไหม”
อารินเงียบ
“เขาไม่ได้อยู่”
ธารินพูดต่อ
“แต่ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างที่พูดไม่มีประโยชน์”
“ครับ”
“ฟังว่าเขาพยายามให้นายมองอะไร”
ธารินหยุดเล็กน้อย
“แล้วรายงานทั้งหมด”
อารินพยักหน้า
“เข้าใจแล้วครับ”
ก่อนออกเดินทาง อารินกลับไปใช้ห้องฝึกอีกครั้ง
โดรันเห็นเขารับแรงกระแทกจากด้านข้างอยู่สองรอบ ก่อนเดินเข้ามาดู
“ฐานกว้างเกิน”
อารินคลายชั้นตบะป้องกันลง
“ตรงไหน?”
โดรันใช้เท้าแตะพื้นใกล้ตำแหน่งที่เขายืน
“นายพยายามยึดพื้น”
“ก็ต้องตั้งฐานไม่ใช่เหรอ?”
“ในห้องนี้ใช่”
โดรันปรับเครื่องจำลอง
“ข้างนอกไม่ได้มีพื้นแบบนี้ทุกที่”
แรงกระแทกชุดใหม่เข้าจากด้านข้าง
อารินสร้างชั้นตบะป้องกันขึ้นรับ
ปึก!
แรงส่งผ่านลงขา ฐานเสียจนต้องก้าวตาม
“อีกที”
อารินกลับเข้าตำแหน่ง
แรงชุดเดิมพุ่งมา
คราวนี้เขาไม่ฝืนตรึงตัวเองอยู่กับที่ ปล่อยให้แรงดันร่างออกเล็กน้อย ก่อนขยับเท้าตั้งฐานใหม่
ชั้นตบะป้องกันยังคงรูป
โดรันพยักหน้า
“แบบนั้น”
อารินปล่อยพลังลง
“มาดาราเป็นยังไง?”
“ร้อน”
อารินมองเขา
“แค่นั้น?”
“นายถามกว้างเกิน”
อารินหัวเราะ
โดรันหยิบน้ำขึ้นดื่ม
“ไปถึงก็รู้เอง”
ก่อนเดินทางหนึ่งวัน อารินแวะไปที่ท่าเรือ
ไม่มีงาน
เขาเพียงอยากกลับมาดูเส้นทางที่กำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องเดียวกัน
เรือยังเข้าออก
เครนยังเคลื่อนตู้สินค้า
เสียงคนงานปะปนกับเครื่องจักรเหมือนทุกวัน
สถานที่ไม่ได้เปลี่ยน
สิ่งที่เปลี่ยนคือเขาเริ่มรู้แล้วว่าควรมองอะไร
“เวลิรัน”
เสียงดังขึ้นจากด้านข้าง
อารินหันไป
เวย์ออนยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกล
“คุณรู้แล้ว”
“รู้ว่านายกำลังจะไป”
อารินเดินเข้าไปหา
“รู้ได้ยังไง?”
“ถ้าฉันตอบ นายก็จะถามว่ารู้จากใคร”
“ก็ถูก”
เวย์ออนยิ้มบาง ๆ
“งั้นข้ามไปเรื่องที่มีประโยชน์กว่า”
เขาหันไปมองแนวท่าเรือ
“ของไม่ได้หายระหว่างทาง”
อารินนิ่ง
“ไวเปอร์รับของที่ถูกส่งออกมาแล้ว”
“หมายความว่า ถ้าจะหาว่าของหายตรงไหน—”
“อย่าเริ่มจากถนน”
อารินมองเขา
“เริ่มจากเวลิรัน”
“ใช่”
“ใครเป็นคนทำ?”
เวย์ออนมองเรือที่กำลังเคลื่อนออกจากท่า
“ถ้าฉันรู้ชื่อแล้วบอกนาย นายก็คงไม่ต้องไปเอง”
“คุณไม่รู้?”
“ฉันรู้แค่ว่าของออกมาจากข้างใน”
อารินมองเขานิ่ง
“แล้วคุณก็รับขนต่อ”
“บางครั้ง”
คำตอบตรงเกินคาด
“ไปไหน?”
เวย์ออนไม่ตอบ
อารินถอนหายใจเบา ๆ
“คุณรู้อยู่แล้วว่าผมจะรายงานทั้งหมด”
“รู้”
“ยังพูด?”
เวย์ออนหันกลับมามอง
“ก็เพราะรู้”
เขาผละจากเสา
“ถ้านายกำลังจะเข้าไปดูเวลิรัน อย่าจ้องแต่ตัวเลข”
“แล้วให้ดูอะไร?”
เวย์ออนหยุด
“ดูคนที่มีสิทธิ์ทำให้ตัวเลขกลายเป็นอะไรก็ได้”
พูดจบเขาก็เดินจากไป
ไม่มีคำลา
อารินมองตามจนร่างผมสีเงินหายเข้าไปในกลุ่มคน
จากนั้นเปิดถุงมือ
ส่งรายงาน
ทุกคำ
คืนนั้นลินนั่งตรงข้ามเขาในพื้นที่ส่วนกลาง
เธอถืออาหารมาด้วย นั่งกินไปได้พักหนึ่งจึงถามขึ้น
“เตรียมของครบ?”
“น่าจะครบ”
ลินเงยหน้ามอง
อารินแก้ทันที
“ครบครับ”
“ดี”
เธอก้มลงกินต่อ
ไม่ได้ถามเรื่องภารกิจ
อารินก็ไม่ได้เล่า
“ไลร่าเคยไปมาดารา”
“รู้ครับ”
“งั้นฟังเธอ”
“ผมฟังอยู่แล้ว”
ลินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
อารินเห็นสายตานั้นก็รีบพูด
“ผมฟังจริง ๆ”
“นายฟัง”
เธอพยักหน้า
“แล้วบางทีก็คิดต่อเองจนไม่เหลือเรื่องที่คนพูด”
อารินเงียบ
ลินกินคำสุดท้ายแล้วลุกขึ้นเก็บชาม
“ครั้งนี้ฟังให้จบก่อน”
“ครับ”
เธอเดินไปถึงประตู ก่อนหันกลับมา
“กลับมาครบก็พอ”
แล้วเดินออกไป
เช้าวันเดินทาง อารินมาถึงจุดนัดหมายก่อน
มอเตอร์ไซค์จอดไว้ที่ฐาน
กระเป๋ามีของเท่าที่จำเป็น
ไม่นานไลร่าก็เดินเข้ามา
เซน่าตามหลัง
อารินเคยเห็นเธออยู่ในฐาน แต่ยังไม่เคยทำงานด้วยกันโดยตรง
ร่างกะทัดรัด
ท่าทางนิ่ง
ทันทีที่เข้ามา ดวงตาของเธอกวาดพื้นที่เพียงครั้งเดียวก่อนหยุดที่เขา
ไลร่ามองทั้งคู่
“พร้อม?”
“ครับ”
เซน่าพยักหน้า
ไลร่าเปิดประตู
“งั้นไป”
อารินหันกลับไปมองดาร์กาเพียงครู่เดียว ก่อนเดินตามออกไป
ปลายทางคือมาดารา
แต่สิ่งที่พวกเขากำลังตามหา
เริ่มต้นจากของที่ไม่เคยถูกบันทึกว่ามีอยู่เลย
