บทที่ 18 — แล้วเจอกัน
ข่าวเรื่องการเลื่อนตำแหน่งของไลร่าเข้ามาในเช้าวันถัดมา
อารินรู้อยู่ก่อนแล้ว
ธารินบอกเขาไว้เมื่อคืน แต่เขาไม่ได้พูดอะไรจนไลร่าเดินเข้ามาในห้องส่วนกลางและเปิดดูข้อความบนถุงมือด้วยตัวเอง
เธออ่านอยู่ครู่หนึ่ง
“สาขาเขตตะวันออกสินะ”
อารินเงยหน้าขึ้น
“ครับ”
ไลร่ามองเขา
“นายรู้อยู่แล้ว”
“ธารินบอกไว้”
เธอพยักหน้าเพียงครั้งเดียว
ไม่มีท่าทีประหลาดใจมากนัก
เหมือนเธอรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้มีโอกาสเกิดขึ้น เพียงแต่วันนี้มันกลายเป็นคำสั่งอย่างเป็นทางการ
“เป็นสาขาเล็ก”
เธอพูด
“มีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการไม่กี่คน แล้วตำแหน่งหัวหน้าก็ว่างมาพักหนึ่งแล้ว”
อารินตอบ
“คุณก็ไปจัดการมัน”
ไลร่ามองเขา
“พูดเหมือนง่าย”
“คุณทำได้อยู่แล้ว”
เธอไม่ตอบ
เพียงหันกลับไปดูข้อความอีกครั้ง ก่อนปิดหน้าจอ
ไลร่าไม่ได้มีของมาก
เสื้อผ้า
อุปกรณ์ส่วนตัว
ชุดภาคสนาม
ของที่จำเป็นต่อการทำงาน
แค่นั้น
ลินนั่งอยู่ตรงทางเดินด้านนอกห้องพักของเธอ
โดรันอยู่ใกล้ห้องอุปกรณ์
นันดากับซิโร่วนเวียนอยู่แถวนั้นทั้งที่ไม่มีใครมีเหตุผลจำเป็นต้องอยู่พร้อมหน้ากัน
อารินเองก็อยู่ในห้องส่วนกลาง
ไม่มีใครพูดว่ามารอส่ง
แต่ทุกคนก็รู้
เสียงของที่ถูกเก็บดังออกมาจากห้องเป็นระยะ
อารินนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ
แล้วนึกถึงคืนแรกที่ไลร่าพาเขาออกไปฝึก
เธอเดินนำอยู่ข้างหน้า
ไม่อธิบายอะไรมาก
ไม่ถามว่าเขาตามทันหรือเปล่า
เพียงคาดหวังให้ตามให้ทัน
และมีอีกหลายอย่างที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเรียนมาจากเธอเหมือนกัน
ไม่นานประตูห้องพักก็เปิด
ไลร่าเดินออกมาพร้อมกระเป๋าหนึ่งใบและกล่องอุปกรณ์ภาคสนาม
เธอมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
“มากันครบเลยนะ”
ลินลุกขึ้นทันที
“ใครมา”
“นั่นสินะ”
“ฉันแค่ผ่านมา”
โดรันหันมองเธอ
ลินชี้ไปทางเขา
“คนนี้ก็ผ่านมา”
“ฉันทำงานอยู่”
โดรันตอบ
“ตรงนี้เนี่ยนะ”
โดรันไม่ตอบอีก
ไลร่าส่ายหน้าเล็กน้อย
ลินเดินเข้าไปหาเธอ
“อย่าให้คนที่ส่งมาแทนเป็นคนไม่ได้เรื่องก็แล้วกัน”
“ฉันเลือกไม่ได้”
“อย่างน้อยช่วยบอกเขาว่าพวกเรารับมือยาก”
“เรื่องนั้นคงรู้เองเร็วพอ”
ลินยิ้ม
ก่อนเข้าไปกอดเธอ
รวดเร็ว
ไม่มีพิธีรีตอง
ไลร่ากอดตอบสั้น ๆ แล้วปล่อย
โดรันเข้ามาจับมือเธอ
“โชคดี”
“นายด้วย”
นันดาพยักหน้าให้
“ไว้เจอกันครับ”
“ไว้เจอกัน”
ซิโร่มองเธออยู่พักหนึ่ง
“อย่าลืมกลับมา”
ไลร่าเลิกคิ้ว
“ไล่ฉันไปแล้วจะให้กลับมาอีก?”
“ไม่ได้ไล่”
“งั้นก็ดี”
จากนั้นเธอหันมาทางอาริน
“ไปส่งหน่อย”
“ครับ”
ทั้งสองเดินออกจากสำนักงานใหญ่
ด้านนอกท้องฟ้าครึ้ม
ลมจากทะเลพัดกลิ่นเค็มเข้ามาตามถนน
เสียงเครื่องจักรจากท่าเรือดังอยู่ไกล ๆ
รถของเฮอร์มิตจอดรออยู่ไม่ห่าง
อารินช่วยยกกล่องอุปกรณ์ไปวางท้ายรถ
ไลร่าวางกระเป๋าตามลงไป
แล้วปิดประตูท้าย
ไลร่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“ช่วงหลังนายดีขึ้นเยอะ”
อารินไม่ตอบทันที
“หมายถึงฝีมือ?”
“ทุกอย่าง”
เธอพูด
“แต่ยังชอบรีบเข้าไปก่อนคิดให้ครบ”
“ผมว่าดีขึ้นแล้วนะ”
“ดีขึ้น”
ไลร่าพยักหน้า
อารินหัวเราะเบา ๆ
“ครับ”
เธอมองไปทางท่าเรือ
ก่อนพูดต่อ
“เรื่องที่เพิ่งเจอมา”
อารินรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร
“ครับ”
“ต่อจากนี้ไม่ใช่งานของเราแล้ว”
“ธารินก็บอกแบบนั้น”
“ก็ดี”
ไลร่าหันกลับมา
“งั้นก็ฟังเขา”
อารินเงียบ
“ทำหน้าแบบนั้นแปลว่าอะไร”
“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“นายเริ่มอ่านคนเก่งขึ้นแล้วนี่”
อารินยิ้ม
ไลร่าหันไปเปิดประตูรถ
ก่อนขึ้น เธอหยุด
“ถ้ามีอะไรที่รับมือไม่ไหว”
“ครับ”
“ขอความช่วยเหลือ”
อารินพยักหน้า
“ได้ครับ”
เธอยังไม่ขึ้นรถ
ไลร่ามองเขาอีกครั้ง
“แล้วเจอกัน”
อารินยิ้มบาง ๆ
“แล้วเจอกันครับ”
เธอขึ้นรถ
ประตูปิด
รถเคลื่อนออกจากริมถนนอย่างช้า ๆ ก่อนเข้าไปปะปนกับการจราจรของดาร์กา
อารินยืนมองจนรถเลี้ยวหายไป
จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในสำนักงานใหญ่
ห้องส่วนกลางเงียบลงเล็กน้อย
ลินนั่งอยู่ที่เดิม
โดรันกลับมาที่โต๊ะ
นันดากับซิโร่ก็ยังอยู่
ไม่มีไลร่า
ลินมองอาริน
“ไปแล้ว?”
“อืม”
เธอเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนเปิดตารางงานขึ้นมา
“ใครเอาเส้นทางตรวจรอบแรก”
โดรันยกมือ
ซิโร่พูดอะไรบางอย่างกับนันดาเบา ๆ
นันดาหัวเราะ
อารินเดินไปนั่งที่โต๊ะ
ข้างนอกท่าเรือยังทำงาน
รถขนสินค้ายังวิ่งผ่าน
ดาร์กาไม่ได้เปลี่ยนไป
แค่จากวันนี้
ทีมของพวกเขาเหลือน้อยลงคนหนึ่ง
