บทที่ 20 — แถบสีขาว

พนักงานฝึกหัดสามคนผ่านการประเมินขึ้นเป็นไวต์อายในสัปดาห์เดียวกัน

อารินจำหน้าพวกเขาได้

เคยเห็นตามห้องฝึกมาตั้งแต่ช่วงแรกที่เข้ามาอยู่สาขาดาร์กา

ตอนนั้นคนพวกนี้ยังเป็นพนักงานฝึกหัด และเป็นหนึ่งในกลุ่มที่เคยมองแถบสีขาวบนถุงมือของเขาด้วยความสงสัย

วันนี้ทั้งสามคนมีแถบสีขาวเหมือนกันแล้ว

บิรันเปิดข้อมูลการปฏิบัติงานขึ้นเหนือโต๊ะในห้องส่วนกลาง

เส้นทางตรวจ สิทธิ์เข้าถึงระบบ ตารางเวร

ข้อมูลถูกส่งเข้าถุงมือของแต่ละคนโดยตรง

ไม่มีพิธีอะไรเป็นพิเศษ

แต่ทั้งสามก็ดูพอใจกับสิ่งที่ได้รับอยู่แล้ว

ตำแหน่งไวต์อายไม่ใช่ของที่แจกให้ใครง่าย ๆ

พวกเขาผ่านการฝึก และผ่านการประเมิน

อารินมองจากอีกฝั่งของห้อง

เขาไม่เคยผ่านช่วงเวลาแบบนั้น ไม่เคยเข้าทดสอบเพื่อขึ้นเป็นไวต์อาย

เขาถูกโยนเข้ามาตรงนี้ตั้งแต่วันแรก

ตอนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแถบสีขาวบนถุงมือหมายถึงอะไร

หนึ่งในสามคนหันมาเห็นเขา

ชายร่างสูงที่อารินเคยเห็นในห้องฝึกหลายครั้ง

อีกฝ่ายพยักหน้าให้

อารินพยักหน้าตอบ

บิรันแตะเส้นทางหนึ่งบนแผนที่

“ไพทุล เขตตะวันออก”

ชายร่างสูงรับข้อมูลเข้าถุงมือ

“ครับ”

อารินจำชื่อไว้

ไม่นานทั้งสามคนก็แยกย้ายไปเตรียมตัว

เขาเองมีรอบตรวจช่วงบ่าย

ก่อนลงไปยังลานรถ อารินหยุดตรงจุดเชื่อมต่อระบบส่วนบุคคลข้างทางเดิน

มีรายการหนึ่งค้างอยู่ในบัญชีสื่อสารภายนอก

โทรศัพท์เครื่องเดิมหายไปตั้งแต่เหตุการณ์ในทะเล แต่หมายเลขของเขายังอยู่ในระบบ

อารินยืนยันตัวตนผ่านถุงมือ

ไม่กี่วินาที รายชื่อผู้ติดต่อเดิมก็ถูกดึงกลับเข้ามา

ชาลวา จีน่า โอรัน อเล็ก

ชื่อสุดท้ายมีข้อความค้างอยู่

ยังอยู่

อารินมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนตอบกลับ

เบอร์เดิมใช้ได้แล้ว

ส่ง

เขาปิดหน้าจอแล้วเดินลงไปยังลานรถ

ช่วงบ่าย เขตตะวันออกไม่มีอะไรผิดปกติ

สองโหนดแรกทำงานตามปกติ

อารินกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดถัดไป เมื่อระบบตรวจจับบนมอเตอร์ไซค์แจ้งสัญญาณตบะจากถนนอีกฝั่ง

เขาเลี้ยวเข้าเส้นเซอร์วิสทันที

เสียงกระแทกดังมาจากหลังแนวคลังสินค้า

เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นทุกวัน

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกในดาร์กา

อมฤตบางประเภทมีมูลค่าสูงพอให้คนยอมเสี่ยงลักลอบขน และเมื่อเจอเจ้าหน้าที่ระหว่างทาง บางคนเลือกหนี

บางคนเลือกสู้

อารินพ้นหัวมุมแล้วเห็นไพทุลอยู่ตรงนั้น

ชายสองคนกำลังเข้ากดดันเขาจากคนละด้าน

ไพทุลไม่ได้เสียท่า

เขาปัดหมัดจากคนตรงหน้าออก ก่อนสวนกลับเข้าลำตัวจนอีกฝ่ายถอย

แต่คนที่สองก็ฉวยจังหวะเข้าจากด้านข้างทันที

ไพทุลหมุนหลบศอกแล้วเตะตัดขา

อีกฝ่ายเซไปครึ่งก้าว

คนแรกกลับเข้ามาอีกครั้ง

สองต่อหนึ่ง

ไพทุลยังรับมือได้

แต่ไม่มีช่องให้ปิดงาน

อารินลงจากมอเตอร์ไซค์

คนที่อยู่ด้านข้างเห็นเขาก่อน

“อีกคน”

ไพทุลหันมาเพียงแวบเดียว

จังหวะนั้นคนตรงหน้าพุ่งเข้าใส่

เขาหลบหมัดแล้วสวนกลับ

อารินเดินเข้าไปใกล้

ชายที่เพิ่งเห็นเขาแยกตัวออกมาขวาง

อารินมองอีกฝ่าย

จากนั้นมองกล่องขนส่งที่ตกอยู่ข้างกำแพง

ชายตรงหน้าพุ่งเข้ามา

หมัดขวาตรงเข้าหน้า

อารินขยับศีรษะหลบเพียงนิดเดียว

หมัดผ่านข้างแก้ม

มือซ้ายจับข้อมืออีกฝ่ายไว้ชั่วขณะ ก่อนดึงให้เสียแนว

หมัดขวาสวนเข้าใต้ชายโครง

แรงตบะกระแทกออกในระยะประชิด

อีกฝ่ายตัวงอ

อารินปล่อยมือ

เข่าเข้ากลางลำตัวตามทันที

ชายคนนั้นถอยไปหลายก้าว

ยังไม่ล้ม

แต่สีหน้าเปลี่ยนแล้ว

อารินไม่ได้ตาม

อีกฝ่ายสูดลมหายใจ ตั้งการ์ดขึ้นใหม่ แล้วพุ่งเข้าอีกครั้ง

คราวนี้เร็วกว่าเดิม

หมัดซ้ายหลอก

เตะขวาตามเข้าลำตัว

อารินยกแขนรับแรงเตะ

เท้ายังไม่ทันลงพื้น เขาก็เตะกวาดกลับเข้าขาที่ยืนอยู่

อีกฝ่ายเสียสมดุล

อารินก้าวเข้า

ศอกหยุดอยู่ห่างจากใบหน้าเพียงช่วงสั้น ๆ

ชายคนนั้นชะงัก

อารินเปลี่ยนแนวศอกลง กระแทกเข้ากลางอกแทน

ตบะระเบิดออกพร้อมแรงปะทะ

ร่างอีกฝ่ายกระเด็นไปกระแทกกำแพง

คราวนี้ใช้เวลานานกว่าจะลุก

อีกด้านหนึ่ง ไพทุลยังแลกหมัดกับคู่ต่อสู้อยู่

ชายคนนั้นหลบหมัดของไพทุลแล้วพยายามเข้าในระยะประชิด

ไพทุลถอยครึ่งก้าว

เตะเข้าหน้าท้องจนอีกฝ่ายหยุด

ก่อนตามด้วยหมัดเข้าเต็มหน้า

ชายคนนั้นเซถอย

แล้วเหลือบมาทางเพื่อน

เพื่อนของเขากำลังยันตัวลุกจากพื้น

อารินยังยืนอยู่ที่เดิม

สายตาของชายทั้งสองเปลี่ยนพร้อมกัน

คนหนึ่งถอย

ไพทุลขยับตาม

แต่อีกฝ่ายยกมือขึ้นห้ามเพื่อนตัวเอง

“ไป”

ทั้งคู่ถอยออกจากตรอกอย่างรวดเร็ว

ไพทุลมองตาม

“ไม่ไล่?”

“มีข้อมูลรถแล้ว”

อารินเปิดบันทึกจากระบบมอเตอร์ไซค์

“หน่วยสนับสนุนกำลังมา”

ไพทุลคลายตบะลง

มุมปากมีเลือดซึมเล็กน้อย

“ผมเอาอยู่”

อารินเหลือบมองเขา

“เห็นแล้ว”

“ถ้าคุณไม่มา ผมก็จัดการได้” “อาจจะ” ไพทุลหันมามอง

ก่อนหัวเราะออกมา

“ตอนแรกผมนึกว่าคุณพูดน้อยกว่านี้”

“เราเคยคุยกันหรือไง”

“ไม่เคย”

ไพทุลมองแถบสีขาวบนถุงมือของเขา

“แต่เคยเห็น”

“ฉันก็เคยเห็นนาย”

“ตอนไหน”

“ห้องฝึก A”

ไพทุลชะงัก

แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเหมือนนึกออก

“พวกผมยังคุยกันอยู่เลยว่าคุณเป็นใคร”

“ได้ยิน”

คราวนี้เขาหัวเราะจริง ๆ

ถุงมือของทั้งคู่แจ้งเตือน

หน่วยสนับสนุนเข้าสู่พื้นที่แล้ว

อารินส่งข้อมูลเหตุการณ์กับตำแหน่งของกล่องขนส่งที่ถูกทิ้งไว้

งานที่เหลือไม่ใช่ของพวกเขา

เขาเปิดเส้นทางตรวจขึ้นมา

“นายเหลือกี่จุด” “อีกจุด” “ฉันก็อีกจุด” ไพทุลเช็ดเลือดตรงมุมปาก “เจอกันที่สาขา” “อืม”

ไม่นานรถทั้งสองคันก็ออกจากพื้นที่ไปคนละทาง

ต่างคนต่างกลับเข้าสู่เส้นทางของตัวเอง

เย็นนั้น อารินกลับถึงสำนักงานใหญ่หลังตรวจครบทุกจุด

ไพทุลกลับมาก่อนแล้ว

รอยแตกตรงมุมปากยังเห็นอยู่ และมีรอยฝุ่นติดตามชุด

แต่เจ้าตัวกำลังยืนคุยกับบิรันอยู่หน้าแผนที่ด้วยสีหน้าปกติ

อารินเดินผ่าน

ไพทุลเห็นเข้า จึงยกมือขึ้นเล็กน้อย

อารินยกมือตอบ

บิรันมองทั้งคู่สลับกันครั้งหนึ่ง

แล้วกลับไปดูข้อมูลต่อ

ถุงมือของอารินสั่นเบา ๆ

ข้อความเข้า

อเล็ก

ใช้เป็นแล้วสินะ

อารินมองข้อความ

ก่อนตอบกลับ

เพิ่งรู้ว่าทำได้

สถานะเปลี่ยนเป็นอ่านแล้วแทบจะทันที

ไม่มีข้อความต่อ

อารินปิดหน้าจอ

ระหว่างเดินออกจากอาคาร เขาเห็นพนักงานฝึกหัดกลุ่มหนึ่งกำลังข้ามลานไปยังห้องฝึก

หนึ่งในนั้นหันมองไพทุลที่ยืนอยู่ด้านใน

แถบสีขาวบนถุงมือ รอยแตกตรงมุมปาก ฝุ่นบนชุดภาคสนาม

อารินจำสายตาแบบนั้นได้

ตอนนั้นเขาเพิ่งเข้ามา

ส่วนวันนี้

คนที่ถูกมองไม่ใช่เขาแล้ว