บทที่ 22 — สองสัปดาห์
คืนที่สี่ อารินพบสถานที่อีกแห่ง
มันอยู่ห่างจากอาคารห้องเย็นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ในเขตอุตสาหกรรมขนาดเล็กที่เต็มไป
ด้วย ร้านซ่อม โรงงาน และธุรกิจที่มีรถเข้าออกตลอดทั้งวัน
จากภายนอก ไม่มีอะไรน่าสนใจ
ผนังเก่า ประตูขนถ่ายสินค้าสองด้าน รถจอดอยู่ไม่กี่คัน
แต่ทันทีที่อารินเข้าใกล้ ถุงมือก็ตรวจพบสัญญาณอมฤตจากด้านใน
มากเกินกว่าที่สถานที่แบบนี้ควรมี
เขาไม่ได้เข้าไปต่อ
เพียงเก็บตำแหน่ง ทางเข้าออก และทะเบียนรถที่ผ่านบริเวณนั้น ก่อนถอยออกจากพื้นที่
อารินส่งสรุปข้อมูลกลับสาขาหลังจากกลับถึงบ้าน
ไม่มีคำสั่งใหม่ตามมา
แปลว่าทำต่อ
หลายวันหลังจากนั้น งานเริ่มกลายเป็นจังหวะของมันเอง
กลางคืน เขาไล่ตามเส้นทางขนส่ง
กลางวัน กลับเข้าสู่พื้นที่ตรวจของตัวเอง ตรวจโหนด รับงานภาคสนาม และทำสิ่งที่เจ้าหน้าที่ไวต์
อายต้องทำตามปกติ
บิรันสังเกตเห็นความล้าของเขาก่อนที่อารินจะพูดอะไร
อีกฝ่ายมองข้อมูลรอบตรวจบนหน้าจอ แล้วตัดงานบำรุงรักษาสองจุดออกจากตาราง
อารินเงยหน้า
“ผมยังทำได้ครับ”
บิรันย้ายงานสองจุดนั้นไปยังอีกทีม
“แต่นายมีงานกลางคืนอยู่”
“ผมจัดการได้”
“ฉันก็จัดตารางได้”
คำตอบสั้นพอให้อารินรู้ว่าเถียงต่อไปก็ไม่มีประโยชน์
เขาจึงรับตารางใหม่เข้าถุงมือ
“ครับ”
บิรันพยักหน้าแล้วกลับไปดูงานของตัวเองต่อ
ผ่านไปเกือบสัปดาห์ จุดที่อารินเก็บไว้เริ่มเชื่อมกัน
ไม่ใช่อาคารแยกกันหลายแห่ง
แต่มันเป็นเส้นทางเดียว
อาคารห้องเย็นรับของจากรถที่ผ่านจุดเชื่อมต่อแห่งแรก
ของบางส่วนถูกส่งต่อไปยังโรงงานที่เขาพบในคืนที่สี่
หลังจากนั้น รถอีกชุดจะรับออกไปยังจุดพักสองแห่ง ก่อนกระจายออกตามถนนรองคนละทิศ
สี่ตำแหน่ง
หน้าที่ไม่เหมือนกัน
แต่เคลื่อนไหวสัมพันธ์กัน
สิ่งที่ทำให้อารินมั่นใจไม่ใช่แค่รถ
สัญญาณอมฤตที่ตรวจพบขาเข้าและขาออกจากโรงงานแห่งที่สองไม่เหมือนกัน
สิ่งที่ถูกนำเข้าไปมีความหนาแน่นแบบหนึ่ง
สิ่งที่ออกมาอีกแบบหนึ่ง
เขายังบอกไม่ได้ว่าข้างในทำอะไร
แต่ของไม่ได้แค่ผ่าน
มันถูกจัดการบางอย่างก่อนส่งต่อ
อารินวางเส้นทางทั้งหมดลงบนแผนที่
เมื่อดูแต่ละจุดแยกกัน แทบไม่มีอะไรผิดปกติพอให้สะดุดตา
รถหนึ่งคันที่ไม่อยู่ในตาราง
ประตูหนึ่งบานที่เปิดโดยไม่มีการตรวจ
อาคารหนึ่งแห่งที่มีสัญญาณอมฤตสูงกว่าปกติ
ในดาร์กา เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นได้ตลอด
แต่พอวางทุกอย่างรวมกัน
มันเริ่มกลายเป็นระบบ
คนที่สร้างเส้นทางนี้เหมือนรู้ตำแหน่งเครือข่ายตรวจจับของเฮอร์มิต
รู้ว่าควรเว้นระยะระหว่างแต่ละจุดแค่ไหน
และรู้ว่าต้องทำอย่างไรให้ความผิดปกติของแต่ละแห่งดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน
อารินส่งแผนผังกลับสาขา
ไม่นานข้อความจากธารินก็เข้ามา
ทำต่อ อย่าเข้าโรงงาน
อารินปิดข้อความ
คืนนั้นเขาเปลี่ยนเส้นทางอีกครั้ง
ช่วงหลังเขาแทบไม่ต้องเปิดแผนที่แล้ว
ถนนรอง
ซอยต่าง ๆ
ทางเชื่อมระหว่างอาคาร
ตำแหน่งที่ระบบตรวจจับครอบคลุมไม่ถึง
ทุกอย่างค่อย ๆ อยู่ในหัว
สิ่งที่ยังไม่อยู่ในนั้นคือคน
เขาจึงเริ่มดูคนมากขึ้น
รถบางคันเปลี่ยน
คนขับเปลี่ยน
จุดพักเปลี่ยนเวลาใช้งาน
แต่มีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏอยู่ซ้ำ ๆ
ไม่ใช่ทุกคืน
และไม่เคยอยู่ในจุดเดียวกันนาน
ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนคนเหล่านี้ไม่ได้ทำหน้าที่ขนของ
พวกเขากำลังดูเส้นทาง
เหมือนกับเขา
กลางสัปดาห์ที่สอง อารินตามรถคันหนึ่งออกจากจุดพักสินค้า
เขารักษาระยะอยู่ไกลพอสมควร
ตบะหมุนเวียนอยู่ภายในร่างอย่างเงียบเชียบ
พลังสูญเคลือบบาง ๆ ตามผิว ลดสิ่งที่รั่วออกภายนอกจนเหลือน้อยที่สุด
ตอนนี้เขาแทบไม่ต้องคิดถึงมันทุกก้าวแล้ว
ยังไม่ถึงขั้นลืมว่ากำลังทำอยู่
แต่ไม่ต้องคอยดึงกลับเหมือนช่วงแรก
รถเลี้ยวออกจากถนนหลัก
อารินชะลอตาม
แล้วหยุด
มีสัญญาณตบะหนึ่งอยู่ข้างหน้า
คุ้นเคยเกินกว่าจะปล่อยผ่าน
เขาปิดระบบมอเตอร์ไซค์ แล้วลงเดินต่อ
สัญญาณนั้นไม่เคลื่อน
เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมา
เมื่ออารินพ้นหัวมุมอาคาร ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากแนวประตูด้านข้าง
เวย์ออน
อีกฝ่ายหยุดห่างออกไปพอสมควร
อารินมองเขา
“ตามผมมา?”
“เปล่า”
เวย์ออนมองถนนด้านหลังเขา
“ฉันตามอีกกลุ่มหนึ่งอยู่”
อารินไม่ตอบ
“นายคงเจอหลายจุดแล้ว”
“พอสมควร”
อารินมองเขานิ่งขึ้น
เวย์ออนไม่ได้มีท่าทีว่าคาดหวังคำตอบ
“เส้นทางนี้ไม่ใช่ของไวเปอร์”
“ผมรู้”
ครั้งนี้อีกฝ่ายหันกลับมามองจริง ๆ
“วิธีการไม่เหมือนกัน”
เวย์ออนเงียบไปครู่หนึ่ง
“นายเริ่มดูเป็นแล้ว”
“มีอะไรจะบอกผม?”
เวย์ออนเหลือบมองอาคารฝั่งตรงข้าม
“คนของนากาเจอเส้นทางนี้ก่อนหน้านายไม่นาน”
“แล้ว?”
“มีคนเอาของเข้ามาวางในพื้นที่ที่มีเส้นของเราอยู่แล้ว”
เขาพูดเหมือนกำลังอธิบายเรื่องทั่วไป
“โดยไม่บอก”
อารินพอเดาได้ว่าคนอย่างเวย์ออนให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นแค่ไหน
“ของใคร”
“กันดาร์วา”
อารินนิ่ง
ข้อมูลชิ้นนี้ใหญ่กว่าสิ่งที่เขามีอยู่ทั้งหมด
“ไซลัส?”
“ไม่”
คำตอบมาเร็ว
“อย่างน้อยเส้นนี้ไม่ได้มาจากเขาโดยตรง”
“คนของเขา?”
เวย์ออนเว้นช่วงเล็กน้อย
“คนที่อยู่ในวงเดียวกัน”
อารินมองเขา
“ทำไมมาบอกผม”
“เพราะถ้าฉันจัดการเอง เรื่องจะใหญ่มากกว่าที่จำเป็น”
น้ำเสียงของเขายังเรียบเหมือนเดิม
“และตอนนี้เฮอร์มิตก็มองเห็นมันแล้ว”
อารินหันไปมองแนวอาคาร
“คุณต้องการให้พวกเราจัดการแทน”
“ฉันต้องการให้มันหายออกจากพื้นที่นี้”
“ต่างกันตรงไหน”
เวย์ออนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“วิธี”
ความเงียบค้างอยู่ระหว่างทั้งคู่
อารินเปิดแผนที่บนถุงมือ
สี่ตำแหน่งยังอยู่ตรงนั้น
แต่เขารู้ดีว่ามันยังไม่พอ
“ผมต้องดูต่ออีกหน่อย”
“ก็ดู”
“ระหว่างนั้นอย่าแตะมัน”
เวย์ออนเลิกคิ้วเล็กน้อย
“นายกำลังสั่งฉัน?”
“ขอไว้”
อีกฝ่ายมองหน้าเขา
ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เพียงครั้งเดียว
“นั่นฟังดีกว่า”
เวย์ออนหันหลัง
อารินเรียกไว้ก่อนเขาจะเดินออกไป
“ถ้าไซลัสรู้?”
เวย์ออนหยุด
“เขายังไม่จำเป็นต้องรู้”
พูดจบก็เดินหายเข้าไปในแนวอาคาร
อารินรอจนสัญญาณตบะของอีกฝ่ายพ้นระยะรับรู้
จากนั้นจึงเปิดช่องสื่อสาร
ธาริน ผมมีข้อมูลใหม่ ขอคุยโดยตรง
ข้อความตอบกลับมาไม่นาน
กลับมาที่สาขาหลังจบงาน
ธารินฟังทั้งหมดจนจบโดยไม่ขัด
ข้อมูลสี่ตำแหน่งถูกเปิดอยู่บนหน้าจอ
เส้นทางรถ
จุดรับ
โรงงาน
จุดพัก
รวมถึงตำแหน่งที่อารินเจอเวย์ออน
ธารินมองแผนที่
“นายเชื่อเขาไหม”
อารินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เรื่องที่เครือข่ายนี้ไม่ใช่ของนากา ผมเชื่อครับ”
“ส่วนที่เหลือ?”
“ยังไม่รู้”
ธารินพยักหน้า
เขาขยายเส้นทางทั้งหมดออก
“เราไม่ต้องเชื่อทั้งหมด”
อารินมองเขา
“เรามีของเราเองพอแล้ว”
ธารินแตะตำแหน่งทั้งสี่
“สองจุดยืนยันแล้ว อีกสองจุดมีรูปแบบสอดคล้องกัน รถเชื่อมถึงกัน และมีสัญญาณอมฤตตรงกับเส้นทางเดียวกัน”
เขาปิดข้อมูลบางส่วน
“พอสำหรับปฏิบัติการ”
อารินมองแผนที่
“จะเข้าทั้งสี่จุด?”
“ใช่”
ธารินเงยหน้าขึ้น
“แต่ไม่ใช่คืนนี้”
อารินพยักหน้า
“นายเป็นคนบรีฟทีมเรื่องพื้นที่ ”
เขาชะงักเล็กน้อย
ที่ผ่านมาเขาเป็นคนยืนฟังแผนของคนอื่นมาตลอด
ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน
“ครับ”
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาทดลองขีดจำกัดของบ่วงสุญญะอยู่หลายครั้ง
ไม่ใช่แค่สร้าง
แต่คงไว้
เดินออกห่าง
กลับเข้าไป
กระตุ้น
สลาย
และรักษาหลายจุดพร้อมกันขณะยังต้องควบคุมตบะในร่างตัวเอง
สี่จุดยังอยู่ในระดับที่เขารับรู้ได้ชัด และไม่กินตบะจนกระทบการเคลื่อนไหวมากเกินไป
มากกว่านั้นเริ่มไม่คุ้ม
ธารินกำลังจะปิดข้อมูล
แต่หน้าจออีกส่วนเปิดขึ้นแทน
ข้อมูลบุคลากร
ชื่อของอารินอยู่ด้านบน
ใต้ลงมาเป็นบันทึกการประเมินภาคสนาม
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง
“อะไรครับ”
“การประเมินบลูอาย”
อารินเงยหน้าขึ้น
ธารินพูดต่อเหมือนเป็นเรื่องปกติ
“ฉันส่งผลประเมินส่วนของนายเข้าระบบแล้ว”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ก่อนนายจะเริ่มงานสองสัปดาห์นี้”
อารินมองข้อมูลอีกครั้ง
“แล้วปฏิบัติการนี้?”
“ก็ใช้ประกอบการประเมินด้วย”
ธารินปิดหน้าจอ
“ไม่ต้องคิดถึงมัน”
“ครับ”
“ทำงานของนายให้จบก่อน”
อารินออกจากห้องพร้อมข้อมูลปฏิบัติการในถุงมือ
คืนนั้นเขาไม่ได้กลับไปเฝ้ารถ
เป้าหมายเปลี่ยนแล้ว
จากการหาว่าเครือข่ายอยู่ที่ไหน
เป็นการเตรียมพื้นที่ให้คนอื่นเข้าไป
อารินเริ่มจากโรงงาน
เขาอ้อมเข้าทางถนนด้านหลัง จุดที่เคยเดินผ่านหลายครั้งในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา
เจ้าหน้าที่เฝ้าพื้นที่ยังอยู่ตำแหน่งเดิม
รถยังเข้าออกตามปกติ
ไม่มีใครรู้ว่าคืนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
อารินรอจนทางว่าง
จากนั้นเข้าไปยังจุดที่เลือกไว้
เขาตรวจตำแหน่ง ทางหนี และระยะที่เหมาะสำหรับวางบ่วง ก่อนย้ายไปยังจุดถัดไป
เมื่อครบทั้งสี่แห่ง อารินขี่รถวนกลับตามเส้นทางเดิมอีกครั้ง ตรวจทางเข้าออกและเส้นทางหลบหนีเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นส่งข้อความหาธาริน
พร้อมแล้ว
คำตอบกลับมาไม่นาน
พรุ่งนี้บรีฟทีม
อารินปิดหน้าจอ
ถนนฝั่งตะวันออกทอดอยู่ตรงหน้า
เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขายังต้องเปิดเส้นทางทุกครั้งที่เข้ามา
ตอนนี้เขารู้ว่าถนนเส้นไหนไปไหน
ซอยไหนเชื่อมถึงกัน
อาคารไหนมีทางออกด้านหลัง
ตรงไหนรถชอบจอด
และถ้าใครต้องการหนีออกจากสี่จุดนั้น
พวกเขามีทางเลือกเหลือไม่มาก
อารินบิดคันเร่งกลับบ้าน
สองสัปดาห์ของการเฝ้าดูจบลงแล้ว
คืนต่อไป
จะเป็นงานของทั้งทีม