บทที่ 29 — ผู้ควบคุม

สัตว์ทั้งสองพุ่งขึ้นมาตามทางลาดพร้อมกัน

ตัวผอมเร็วกว่ามาก

ขาหน้ายาวเหยียดออก กรงเล็บเกี่ยวขอบหินแล้วดึงร่างขึ้นมาแทบจะในจังหวะเดียว

อีกตัวไม่ได้ตามทางเดียวกัน

มันกระแทกไหล่เข้ากับแนวหินด้านล่างเต็มแรง

เสียงแตกดังสนั่น

เศษหินปลิวขึ้นมาก่อนร่างใหญ่จะพุ่งทะลุผ่านช่องที่เพิ่งเปิดขึ้นมา

“แยกครับ!”

อารินพุ่งออกด้านข้าง

ปาวันไปอีกทาง

กรงเล็บของตัวแรกกวาดผ่านตำแหน่งที่ทั้งคู่ยืนอยู่เมื่อครู่

มันไม่หยุด

ร่างผอมหมุนกลางอากาศอย่างผิดธรรมชาติ ขาหลังแตะพื้นเพียงข้างเดียวก่อนเปลี่ยนทิศตามอารินทันที

อารินยกแขนรับ

ชั้นตบะป้องกันก่อตัวตรงท่อนแขน

กรงเล็บกระแทกเข้าใส่

ประกายสีขาวแตกออก

แรงส่งดันเขาถอยครูดไปกับพื้นสองก้าว

ตัวใหญ่ขึ้นมาถึงสันหินในเวลาไล่เลี่ยกัน

ปาวันยื่นมือ

แพตเทิร์นสว่างขึ้นกลางฝ่ามือ

บอลพลังตบะสองลูกพุ่งติดกัน

ลูกแรกกระแทกหน้าของมันจนหัวเบน

อีกลูกเข้ากลางอก

ร่างใหญ่ชะงัก

เพียงครู่เดียว

แสงสีขาวใต้ผิวกลางอกกะพริบขึ้น

มันหันไปทางปาวันทันที

อารินเห็น

ด้านล่าง ชายที่ถืออุปกรณ์ยังยืนอยู่ข้างรถ

นิ้วของเขาขยับอีกครั้ง

แสงกลางอกของตัวผอมเปลี่ยนจังหวะตาม

มันเลิกสนใจอาริน

หัวหันไปทางปาวันพร้อมกับตัวใหญ่

สองตัว

เป้าหมายเดียวกัน

“ปาวัน!”

อีกฝ่ายเห็นพร้อมกัน

เขาถอยลงจากสันหินทันที

สัตว์ทั้งสองไล่ตาม

อารินกางฝ่ามือออกไปข้างหน้า

เส้นแสงลากออกจากกลางมือ

แพตเทิร์นวงใหญ่กางขึ้น

ลวดลายภายในหมุนประสานกัน

วงย่อยสี่วงสว่างพร้อมกัน

คมสีดำเลื่อนออกมา

ทันทีที่เล่มสุดท้ายพ้นแพตเทิร์น อารินส่งความคิดออกไป

มีดทั้งสี่หายจากตำแหน่งเดิม

สองเล่มชนกรงเล็บของตัวผอมจากคนละด้าน

ทิศทางขาหน้าถูกบีบออกจนร่างมันหมุนเสียหลัก

อีกเล่มพุ่งต่ำผ่านใต้ลำตัวของตัวใหญ่ ก่อนหักกลับขึ้นเฉือนด้านในขาหน้า

เลือดสีเข้มกระจายเป็นทาง

ตัวใหญ่ทรุดลงหนึ่งจังหวะ

ปาวันใช้ช่องว่างนั้นพุ่งออกจากแนวโจมตี

อารินตามลงไป

มีดทั้งสี่หมุนกลับมารอบตัวเขา

ด้านล่าง คนของเรเวนเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

สองคนกำลังปลดอุปกรณ์จากท้ายรถ

อีกคนลากโครงยึดขนาดใหญ่ลงมา

พวกเขายังพยายามเก็บสัตว์กลับ

ชายสวมหน้ากากยกมือ

อารินสัมผัสถึงตบะที่ซ่อนตามแนวต้นไม้ขยับพร้อมกัน

สองคนทางซ้าย

อีกหนึ่งอ้อมขึ้นมาด้านหลัง

“มีคนขึ้นมาครับ”

ปาวันพยักหน้า

ตัวผอมพุ่งกลับเข้ามาก่อน

อารินเอนหลบกรงเล็บแรก

หมัดขวารวมตบะสีขาววาบขึ้น ก่อนกระแทกเข้าใต้คาง

หัวสัตว์สะบัด

มีดสองเล่มเข้าต่อทันที

เล่มแรกเฉือนด้านข้างคอ

อีกเล่มพุ่งผ่านเหนือไหล่ กรีดแผ่นแข็งแตกออกเป็นแนว

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นจากด้านหลัง

อารินหัน

คนของเรเวนคนหนึ่งขึ้นมาถึงสันหินแล้ว

กรงเล็บโลหะที่หลังมือกางออก ก่อนตวัดเข้าหาปาวันจากมุมอับ

อารินเปลี่ยนความคิด

มีดดำหนึ่งเล่มหักกลับกลางอากาศ

เคร้ง!

คมดำกระแทกกรงเล็บจนมือของชายคนนั้นสะบัดออก

อีกฝ่ายชะงัก

มีดพุ่งซ้ำทันที

คราวนี้เขาถอยพ้น

อีกสองคนกำลังขึ้นมาจากแนวไม้

อารินไม่ตาม

สายตากลับลงไปด้านล่าง

ชายถืออุปกรณ์แตะคำสั่งอีกครั้ง

แสงกลางอกของสัตว์ทั้งสองกะพริบพร้อมกัน

อารินมองค้างอยู่เพียงเสี้ยววินาที

ทุกอย่างอยู่ตรงนั้น

ไม่ว่ามันจะกำลังโจมตีใคร

ไม่ว่ามันจะหยุดหรือเปลี่ยนทิศ

คำสั่งมาจากข้างล่าง

ตัวใหญ่กระแทกพื้นแล้วพุ่งเข้าหาเขา

อารินออกจากแนว

มีดสามเล่มแยกเข้าซ้ายขวา

อีกเล่มไม่ตามตัวใหญ่ไป

มันลดต่ำ

พุ่งลอดใต้ท้องตัวใหญ่

ก่อนกระแทกตรงกลางอกของตัวผอมเต็มแรง

เสียงแตกดังขึ้นจากภายใน

แสงสีขาวกระตุก

ด้านล่าง ชายคนที่ถืออุปกรณ์ก้มมองเครื่องมือในมือ

นิ้วกดซ้ำ

ไม่มีการตอบสนอง

เขากดอีกครั้ง

แสงกลางอกของสัตว์กะพริบถี่ๆ

ตัวผอมชะงัก

หัวสะบัดแรง

เสียงร้องแหลมดังขึ้น

แล้วมันหัน

ไม่ใช่ทางอาริน

ไม่ใช่ปาวัน

มันหันลงไปด้านล่าง

ตรงไปยังคนของเรเวน

“ถอย!”

เสียงตะโกนดังจากข้างรถ

สัตว์พุ่งลงจากสันหิน

คนสองคนกระโดดหลบ

ชายถืออุปกรณ์ยกแขนขึ้นไม่ทัน

กรงเล็บเฉือนผ่านไหล่เขาจนร่างหมุนล้ม

คนของเรเวนที่เหลือเปลี่ยนท่าทีทันที

ไม่มีใครพยายามควบคุมมันอีก

ชายสวมหน้ากากชี้ไปทางตัวใหญ่

“เอาตัวนั้น”

แสงกลางอกของสัตว์ใหญ่กะพริบ

มันหยุดกลางการเคลื่อนไหว

ร่างแข็งค้างอยู่ชั่วขณะ ก่อนค่อย ๆ ถอยลงไปทางรถ

คนสองคนรีบเข้าประกบ

โครงยึดถูกลากเข้าใกล้

อารินขยับตาม

สัมผัสหลายชุดเข้ามาจากด้านหลังพร้อมกัน

เสียงรถดังขึ้นตามแนวทางที่พวกเขาใช้เข้ามา

โดรนสามลำโผล่เหนือยอดไม้

ตามมาด้วยเจ้าหน้าที่คาริเวนจากแนวหินด้านตะวันออก

เรเวนเห็นเช่นกัน

ชายสวมหน้ากากหันมองกำลังที่เข้ามา

ไม่มีคำสั่งให้ตั้งแนวสู้

เขายกมือขึ้นเพียงครั้งเดียว

คนของเรเวนเริ่มถอนกำลัง

สองคนลากชายที่บาดเจ็บกลับไปทางรถ

อีกกลุ่มเข้าประกบสัตว์ใหญ่

อารินส่งมีดสองเล่มออกไป

ชายสวมหน้ากากก้าวขึ้นมาขวาง

กรงเล็บโลหะทั้งสองข้างรับคมดำไว้

เสียงกระแทกดังติดกัน

แรงจากมีดทำให้เขาถอยหนึ่งก้าว

อารินพุ่งเข้าถึงตัวในจังหวะนั้น

หมัดสวนเข้าชายโครง

แสงตบะสีขาววาบตรงลำตัวของอีกฝ่าย

เขารับแรงไว้แล้วถอย

มีดอีกสองเล่มเข้าจากด้านหลัง

ชายสวมหน้ากากหมุนตัว

กรงเล็บปัดเล่มแรกขึ้น

อีกเล่มเฉือนผ่านต้นแขน

เลือดปรากฏเป็นเส้น

เขาไม่แลกต่อ

ร่างถอยลงจากแนวหินทันที

ด้านหลัง รถคันแรกเริ่มเคลื่อนแล้ว

สัตว์ใหญ่ถูกยึดไว้บนแท่นท้ายรถ

รถอีกคันกลับหัวตาม

อารินส่งมีดไล่หลังไป

ชายสวมหน้ากากปัดหนึ่งเล่มออกก่อนถอยเข้าแนวไม้

ระยะห่างเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

เสียงคำรามดังขึ้นทางด้านหลัง

สัตว์ตัวผอมที่หลุดการควบคุมกำลังพุ่งใส่เจ้าหน้าที่คาริเวนคนหนึ่ง

บอลพลังตบะจากอีกด้านกระแทกสีข้างมันจนร่างเบน

ปาวันยิงซ้ำเข้ากลางหัว

อารินส่งมีดสองเล่มต่ำเข้าใต้แนวลำตัว

คมดำตัดผ่านขาหลังแทบพร้อมกัน

ร่างผอมทรุดลง

มีดอีกเล่มพุ่งผ่านรอยต่อแผ่นแข็งตรงต้นคอ

มันกระตุกอยู่บนพื้นเพียงครู่เดียว

ก่อนหยุดนิ่ง

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งปล่อยโดรนตามรถของเรเวนทันที

ภาพจากด้านบนปรากฏบนถุงมือ

รถสองคันกำลังเคลื่อนผ่านแนวต้นไม้ไปทางตะวันตก

โดรนลดระดับ

เส้นสีขาวเริ่มแทรกผ่านภาพ

อุปกรณ์ในอกของสัตว์ที่ถูกขนไปยังทำงานอยู่

โดรนจึงรักษาระยะ

รถปรากฏอีกครั้งตรงพื้นที่เปิดช่วงสั้น ๆ

ก่อนหายเข้าแนวหิน

เมื่อโดรนไต่สูงขึ้น เส้นทางด้านล่างกลับแยกออกหลายแนว

ไม่มีรถอยู่ในช่องเปิดใดแล้ว

การไล่ตามหยุดตรงนั้น

ไม่มีใครวิ่งเข้าไปในพื้นที่ซึ่งยังไม่รู้ว่ามีกำลังอีกเท่าไร

ปาวันเดินลงไปตรงบริเวณที่รถเคยจอด

เศษอุปกรณ์กระจายอยู่บนพื้นจากตอนที่สัตว์หลุดการควบคุม

สายยึดหนึ่งเส้น

ชิ้นส่วนโลหะอีกสองชิ้น

และอุปกรณ์ขนาดเท่าฝ่ามือที่แตกออกครึ่งหนึ่ง

ด้านข้างมีแผงควบคุมแบบเดียวกับที่ชายของเรเวนถือเมื่อครู่

ปาวันทำตำแหน่งไว้ให้ทีมตรวจเข้ามาเก็บ

เสียงจากถุงมือดังขึ้น

“สถานการณ์”

ปาวันมองรอบพื้นที่

“ควบคุมได้แล้วครับ สัตว์เหลือหนึ่งตัว หยุดเคลื่อนไหวแล้ว เรเวนถอนออกไปพร้อมอีกตัว ไม่มีคนเจ็บ”

“รับทราบ”

ช่องสื่อสารปิด

เจ้าหน้าที่คาริเวนเริ่มทำงานต่อทันที

อารินยืนอยู่กลางพื้นที่โล่ง

มีดดำทั้งสี่ยังลอยอยู่รอบตัว

เขามองมันเพียงครู่เดียว

ก่อนปล่อยการเชื่อมต่อ

คมดำค่อย ๆ จางลง

ทีละเล่ม

จนหายไปทั้งหมด

ปาวันเดินผ่านเขาไปสองก้าว

แล้วหยุด

สายตาเหลือบมองตำแหน่งที่มีดเพิ่งหายไป

“สะดวกดีนะครับ”

อารินมองเขา

“ครับ?”

“ไม่ต้องเก็บ”

อารินเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ก็ดีครับ”

ปาวันเดินต่อไปทางทีมตรวจ

อารินหันกลับมามองพื้นที่อีกครั้ง

เมื่อวานพวกเขาเจอสัตว์ตัวหนึ่ง

เช้านี้เจออีกหลายตัว

ตอนนี้คนที่เกี่ยวข้องกับพวกมันก็ปรากฏตัวแล้ว

เรเวนควบคุมพวกมันได้

และเมื่อควบคุมไม่ได้ พวกมันก็พร้อมจะหันกลับไปกัดทุกอย่าง