บทที่ 47 — ภารกิจ
ประตูด้านหลังปิดลง
อารินเดินกลับมาตามทางเดิมเพียงลำพัง
คำพูดของโซเรยายังวนอยู่ในหัว
เรื่องที่เพิ่งรู้ยังไม่ทันเรียงเข้าที่ เรื่องใหม่ก็แทรกเข้ามาอีกครั้ง
แม่อาจยังมีชีวิตอยู่
ผู้หญิงที่เขาเพิ่งพบที่เอนดารา
กลับกลายเป็นคนในครอบครัวที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีอยู่
อารินเดินผ่านประตูเชื่อมระหว่างอาคาร
ลมกลางคืนพัดเข้ามาตามช่องเปิดด้านข้าง
ศูนย์วิจัยวารันสงบลงกว่าตอนหัวค่ำมาก เจ้าหน้าที่บางส่วนยังตรวจพื้นที่ที่ได้รับความเสียหาย แสงจากอาคารหลาย
หลังเปิดอยู่แม้เวลาจะล่วงเลยไปมากแล้ว
เขาก้มมองถุงมือ
ข้อความหลายชุดค้างอยู่
ข้อมูลภารกิจ
กำหนดการเดินทาง
ตำแหน่งประจำขบวนในเช้าวันรุ่งขึ้น
อารินยังไม่ได้เปิดดู
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหน้า
“กลับมาแล้วเหรอ”
เขาเงยหน้า
จีน่านั่งอยู่บนม้านั่งข้างทางเดินเชื่อม กระเป๋าอุปกรณ์ใบเล็กวางอยู่ข้างตัว
อารินเดินเข้าไปหา
“ยังไม่นอนอีกเหรอ”
จีน่ามองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“นายต่างหาก ไปไหนมาจนป่านนี้”
“ไปหาปู่มา”
เธอพยักหน้า
“อาการเป็นยังไงบ้าง”
“ดีขึ้นแล้ว อย่างน้อยก็ดีกว่าตอนอยู่ดาร์กาเยอะ”
จีน่าขยับกระเป๋าออกจากที่นั่งข้างตัว
อารินนั่งลง
จากตรงนี้มองเห็นแนวอาคารอีกฝั่งของศูนย์วิจัย แสงภายในห้องวิจัยหลายห้องยังเปิดอยู่
จีน่าเหลือบมองเขาอีกครั้ง
“สีหน้านายดูเหมือนเพิ่งโดนโยนอะไรใส่หัวมาหลายเรื่อง”
อารินหัวเราะเบา ๆ
“ประมาณนั้น”
เขาหยุดไปเล็กน้อย
จีน่าไม่ได้ถามต่อ
เธอหยิบอุปกรณ์ขึ้นเปิดข้อมูลชุดหนึ่ง
“งั้นเปลี่ยนเรื่องก่อนก็ได้”
ข้อมูลภารกิจปรากฏขึ้น
อารินมองชื่อด้านบน
ซิตร้า
“ตอนนี้ทุกคนรู้เรื่องซิตร้าแล้ว”
อารินเปิดข้อมูลภารกิจบนถุงมือ
รายละเอียดมากกว่าที่เขาเห็นในห้องเมื่อหัวค่ำ
สายเลือดเดวา
จีน่ามองข้อมูลเดียวกัน
“เธอมาจากอีกโลกหนึ่ง”
อารินหันไปหาเธอ
จีน่าพูดต่อ
“วารันเจอเธอก่อน พวกเรารับช่วงดูแลต่อจนถึงเอนดารา”
อารินเลื่อนข้อมูลลง
“เธอมีปัญหาอะไรไหม”
“ตอนนี้ยังไม่มาก”
จีน่าขยับข้อมูลอีกชุดขึ้นมา
“เธอเพิ่งมาถึงโลกเราไม่นาน ยังมีหลายอย่างไม่คุ้นเคย”
อารินนึกถึงเด็กสาวที่นั่งอยู่บนเตียงในห้องวิจัย
ตอนนั้นซิตร้าดูสงบเกินกว่าจะเป็นคนที่เพิ่งมาถึงโลกที่ไม่รู้จัก
อารินพูดต่อ
“พวกที่โจมตีศูนย์วิจัยต้องการตัวเธอ”
จีน่าปิดข้อมูลลง
“มีหลายฝ่ายต้องการตัวเธอ”
เธอมองเขาตรง ๆ
“เพราะงั้นขากลับคงไม่เหมือนขามาแล้ว”
อารินพิงหลังกับม้านั่ง
“เข้าใจแล้วว่าทำไมต้องขนคนมาขนาดนี้”
“ตอนออกจากเอนดาราฉันก็สงสัยเหมือนกัน”
จีน่าหัวเราะเบา ๆ
“แต่ฝ่ายวิจัยก็ไม่ได้รู้อะไรมากกว่านายเท่าไรหรอก”
อารินมองจีน่า
คนตรงหน้าคือคนที่รู้จักเขามาตั้งแต่ก่อนเข้าเฮอร์มิต
ก่อนเรื่องทั้งหมดจะเริ่มขึ้น
คำหนึ่งเกือบหลุดออกจากปาก
เรื่องสายเลือดของเขา
สิ่งที่เพิ่งรู้คืนนี้
อารินเก็บคำนั้นไว้
จีน่าลุกขึ้น
“ฉันต้องกลับไปหาซิตร้าแล้ว”
เธอยกกระเป๋าขึ้น
“เช้าต้องออกเดินทาง แล้วเธอก็ยังไม่ค่อยคุ้นกับคนในขบวน”
อารินลุกตาม
“ได้คุยกันแล้วเหรอ”
“ใช่”
“เรื่องของผู้หญิงน่ะ”
จีน่าหัวเราะ
เธอหมุนตัวเดินออกไป
อารินยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง
คืนนี้เขาคงนอนลงได้ยาก
เช้าวันรุ่งขึ้น
พื้นที่ด้านหน้าศูนย์วิจัยกลับมาคึกคักตั้งแต่แสงเช้ายังไม่พ้นแนวอาคาร
เจ้าหน้าที่ทยอยเข้าประจำรถและเตรียมออกเดินทาง
อารินกำลังช่วยยกอุปกรณ์ขึ้นรถ
เมื่อเดินกลับออกมา เจ้าหน้าที่ระดับออเรนจ์อายของวารันคนหนึ่งกำลังยืนคุยกับไนกัลอยู่ใกล้รถคันหน้า
นักวิจัยจากวารันหลายคนยืนอยู่ด้านข้าง
อารินมองไปอีกฝั่ง
กลุ่มวิจัยกำลังเดินออกมาจากอาคาร
จีน่าอยู่ในนั้น
ข้างเธอคือซิตร้า
วันนี้เด็กสาวไม่ได้สวมชุดที่เห็นเมื่อวาน
เธอสวมชุดแบบเดียวกับนักวิจัยคนอื่นๆ
เส้นผมสีดำยาวถูกรวบไว้ด้านหลัง
ซิตร้ากวาดตามองพื้นที่รอบตัวระหว่างเดิน
สีหน้าดูสงบเช่นเดิม
จีน่าพูดอะไรบางอย่างกับเธอ
ซิตร้าหันไปฟัง ก่อนพยักหน้า
อีกด้านหนึ่ง เซน่าเดินตามมา
กล่องที่รับจากเจ้าหน้าที่วารันเมื่อคืนยังอยู่ในมือ
ไนกัลเดินเข้าหากลุ่มวิจัย
เขาคุยกับซิตร้าเพียงเล็กน้อย
เจ้าหน้าที่คุ้มกันเริ่มแยกเข้าประจำจุด
อารินกำลังจะเดินกลับไปยังรถเมื่อเห็นคนสองคนอยู่ด้านหน้าอาคารอีกหลัง
เขาหยุด
ปู่นั่งอยู่บนรถเข็น
อเล็กยืนอยู่ด้านหลัง
อารินเดินเข้าไปหา
ชายชรายิ้ม
อเล็กเหลือบมองเขา
“ออกมายืนแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับ”
ปู่หันไปมองอเล็ก
“ยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“ผมพูดไว้ก่อน”
อารินยิ้ม
สายตาของชายชรากลับมาหาเขา
“พอถึงเอนดาราแล้วก็ไปหาอัมบา”
อารินชะงักไปเล็กน้อย
คำพูดของโซเรยากลับมาในหัวทันที
ป้าของเธอ
อัมบา
“ครับ”
ปู่มองสีหน้าเขาเหมือนเดาได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืน แต่ไม่ได้ถามต่อ
อเล็กจับรถเข็นไว้
“ขากลับระวังหน่อย”
“ครับ”
“พวกที่มาวารันคงยังไม่จบแค่นี้”
อารินมองไปยังขบวน
“ผมก็คิดเหมือนกัน”
ปู่หัวเราะเบา ๆ
“งั้นก็อย่าไปทำอะไรเกินตัว”
อารินยิ้ม
“ปู่พูดกับผมหรือพูดกับตัวเองครับ”
ชายชราหยุดไปครู่หนึ่ง
อเล็กหลุดหัวเราะออกมา
ปู่หันไปมองเขา
“ขำอะไร”
“เปล่า”
อารินหัวเราะตาม
เสียงเรียกขึ้นรถดังมาจากด้านหน้าขบวน
เขาหันไปมอง
เจ้าหน้าที่เริ่มเข้าประจำรถแล้ว
อารินหันกลับมาหาปู่
“ผมไปก่อนนะครับ”
ชายชราพยักหน้า
“ไปเถอะ”
อารินหันไปหาอเล็ก
“ฝากปู่ด้วยครับ”
อเล็กมองชายชราบนรถเข็น
“นั่นแหละงานยากที่สุด”
อารินยิ้ม ก่อนหมุนตัวเดินกลับไปยังรถ
ขบวนเริ่มเคลื่อนออกจากศูนย์วิจัยทีละคัน
ก่อนออกเดินทาง ไนกัลเปลี่ยนตำแหน่งให้อารินมานั่งรถคันแรกกับเขา
เมื่อรถผ่านหน้าอาคาร เขามองออกไป
ปู่ยังอยู่ตรงนั้น
อเล็กยืนข้างรถเข็น
ทั้งสองค่อย ๆ ถอยห่างไปพร้อมกับแนวอาคารของศูนย์วิจัย
อารินหลับตาลงครู่หนึ่ง
เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง เขาหันกลับมามองภายในรถ
ข้อมูลภารกิจเปิดอยู่บนถุงมือ
ชื่อของซิตร้าอยู่ด้านบน
ขบวนเคลื่อนพ้นเขตวารัน
เส้นทางสู่เอนดาราทอดยาวอยู่เบื้องหน้า