บทที่ 5 — การติดต่อครั้งแรก

ข้อความเข้ามาที่ถุงมือตอนเจ็ดโมงเช้า

มีเพียงข้อความสั้น ๆ จากหมายเลขภายในที่เขายังไม่ได้บันทึกไว้

รายงานตัวที่ห้องฝึก B ชั้นสอง เวลา 08:30 น.

อารินอ่านมันสองรอบ ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัว

ห้องฝึก B อยู่บนชั้นสองของอาคารปฏิบัติการหลัก

เมื่ออารินเข้าใกล้ ประตูห้องฝึกตรวจพบถุงมือและเลื่อนเปิดออก

ด้านในเป็นห้องกว้างที่แบ่งออกเป็นหลายส่วน

ด้านซ้ายเป็นพื้นที่ฝึก พื้นทำจากวัสดุรองรับแรงกระแทก มีเส้นกำหนดตำแหน่งฝังอยู่ทั้งบนพื้นและผนัง

ตรงหน้าเป็นพื้นที่เปิดโล่งยาว เพดานสูง ระบบตรวจจับการเคลื่อนไหวติดตั้งอยู่ตามแนวห้อง

ส่วนด้านขวาถูกแยกด้วยผนังกระจกปรับแสง

ด้านในมีแท่นฝึกเอนตัวเรียงเป็นแถว แต่ละตำแหน่งติดตั้งวงเซนเซอร์ที่สามารถเคลื่อนจัดตำแหน่งได้เอง

มีคนอยู่ก่อนแล้วสี่คน

หนึ่งในนั้นเป็นชายไหล่กว้างในเครื่องแบบสีเข้ม

เขายืนอยู่กลางพื้นที่ฝึก แขนเหยียดตรงไปข้างหน้า ขณะที่แรงต้านจากระบบกดกลับเข้าหาตัว

แขนของเขานิ่งสนิท

ค่าระดับแรงต้านแสดงอยู่บนผนังข้างตัว

อีกคนกำลังยืดเหยียดอยู่มุมห้อง ด้วยความเคยชินของคนที่ทำแบบเดิมมานานจนไม่ต้องคิด

คนที่สามนั่งอยู่บนม้านั่ง เลื่อนดูข้อมูลจากถุงมือ

ส่วนคนที่สี่คือลิน

เธอยืนอยู่กลางห้อง ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปสุดแขน จ้องปลายนิ้วด้วยสีหน้าจริงจัง

ตบะสีขาวจาง ๆ ปรากฏขึ้น

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงอมส้ม

เพียงชั่วครู่มันก็ดับลง

ลินสะบัดมือ พึมพำอะไรบางอย่าง ก่อนลองใหม่อีกครั้ง

คราวนี้แสงสีแดงอมส้มคงอยู่ได้นานกว่าเดิม

ไม่มีใครเงยหน้ามองตอนอารินเดินเข้ามา

เขายืนอยู่ใกล้ประตูครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปนั่งบนม้านั่งตัวที่อยู่ใกล้ทางเข้าที่สุด

ในที่สุดชายไหล่กว้างก็ปลดแรงต้านแล้วหันมา

ใบหน้าของเขาให้ความรู้สึกเหมือนกำลังประเมินทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา

“นายคือไวต์อายคนใหม่สินะ”

“อาริน”

“โดรัน”

เขาพยักหน้าไปทางคนอื่นทีละคน

“นั่นซิโร่ นั่นนันดา ส่วนลิน นายเคยเจอแล้ว”

ชายผมเทาที่กำลังยืดเส้นยืดสายอย่างซิโร่ชูสองนิ้วขึ้นโดยไม่หันมา

นันดาเงยหน้าจากข้อมูลตรงหน้า พยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนกลับไปอ่านต่อ

ลินหันมามอง

ตบะบนปลายนิ้วดับลงอีกครั้ง

“เยี่ยมเลย”

เธอพูด ก่อนหันกลับไปทำต่อ

ชั่วโมงแรกเป็นการฝึกร่างกาย

ไม่ใช่การต่อสู้

แต่เป็นพื้นฐาน

การควบคุมลมหายใจ

การจัดท่าทาง

การเคลื่อนไหวโดยรับรู้จุดศูนย์ถ่วงของตัวเองในทุกจังหวะ

พื้นที่ฝึกปรับตามแบบฝึกเป็นระยะ

เส้นนำตำแหน่งปรากฏขึ้นใต้เท้า บางครั้งพื้นเปลี่ยนองศาเพียงเล็กน้อย บางครั้งแรงต้านจากด้านข้างเพิ่มขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน

โดรันเป็นคนคุมการฝึกโดยไม่มีใครต้องขอ

ดูเหมือนนี่จะเป็นเรื่องปกติของกลุ่มนี้

คนอื่นทำตามอย่างคุ้นเคย เหมือนเคยฝึกด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน

อารินตามทัน

ตลอดสองปีที่ท่าเรือ เขายกของ ขับรถ และทำงานหนักมาพอสมควร

ร่างกายจึงไม่ได้เริ่มจากศูนย์

แต่พอถึงแบบฝึกที่สาม เขาก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่าง

คนอื่นไม่ได้แค่ทำท่าตามขั้นตอน

ความสนใจของพวกเขามุ่งเข้าไปข้างใน

เหมือนกำลังรับรู้บางอย่างในร่างกายไปพร้อมกัน

“นายกำลังมองเท้าตัวเองอยู่”

ซิโร่พูดขณะเดินผ่าน

“ก็เท้าฉันอยู่ตรงนั้น”

“นายควรสนใจจุดศูนย์ถ่วงของตัวเอง”

เขาแตะกลางอก

“เท้าจะตามมาเอง”

อารินปรับตาม

ตอนแรกมันขัดกับสัญชาตญาณ

แต่ไม่นานก็เริ่มเข้าที่

หลังจบการฝึกร่างกาย พวกเขาย้ายไปยังโซนฝึกสมาธิ

ไม่นานหลังจากฝึกเสร็จ ไลร่าก็เดินเข้ามา

เธอไม่ได้สวมชุดปฏิบัติการเต็มรูปแบบ เป็นเพียงชุดฝึกที่ยังเรียบร้อยไร้ที่ติ

ข้อมูลชุดหนึ่งเปิดอยู่เหนือถุงมือของเธอ

“ต่อไป การเสริมคุณสมบัติธาตุ”

ไลร่ามองมาทางอาริน

“ส่งตบะไปที่มือ แล้วดึงพลังจากแกนธาตุเข้ามาผสม”

เธอยกมือขึ้นเล็กน้อย

“สิ่งที่ออกมาจะยังเป็นตบะ แกนธาตุแค่เปลี่ยนคุณสมบัติของมัน”

อารินพยักหน้า

“คงระดับไว้สามสิบวินาที ฉันจะดูความเสถียร”

เส้นวงกลมปรากฏขึ้นกลางพื้นที่ฝึก

“โดรัน เริ่มก่อน”

โดรันก้าวเข้าไปในวง

ยื่นหมัดขวา

ตบะสีขาวรวมตัวรอบข้อนิ้ว

ไม่นาน สีของมันก็เปลี่ยนเป็นอำพัน

แสงรอบหมัดดูหนาแน่นขึ้นจนแทบไม่สั่นไหว

ค่าบนระบบวัดคงที่ตลอดสามสิบวินาที

“ดี”

ไลร่าพยักหน้า

“ซิโร่”

ซิโร่ก้าวเข้ามาแทน

ตบะสีเงินขาวปรากฏขึ้นรอบมือ

ต่างจากโดรันตรงที่ขอบของมันสั่นละเอียดตลอดเวลา รวดเร็วจนดูเหมือนภาพพร่า

“เพิ่มความสม่ำเสมออีกหน่อย”

ซิโร่ถอนหายใจ ก่อนกดการสั่นให้คงที่ขึ้น

“นันดา”

ตบะสีเขียวปรากฏขึ้นรอบมือของนันดาอย่างช้า ๆ

ไม่มีการเคลื่อนไหวหวือหวา

มีเพียงค่าบนระบบที่ค่อย ๆ เปลี่ยน ก่อนจะหยุดนิ่ง

“ผ่าน”

“ลิน”

ลินก้าวเข้าไปในวง

ตบะสีขาวรวมตัวรอบมือ

แล้วเปลี่ยนเป็นสีแดงอมส้ม

อากาศรอบข้อนิ้วเริ่มสั่นพร่า

ค่าความร้อนบนผนังพุ่งขึ้นทันที

“ลดลง”

ไลร่าพูด

ลินขบกราม

แสงสีแดงอมส้มรอบมือค่อย ๆ หรี่ลง พร้อมกับค่าความร้อนที่ลดตาม

“ควบคุมก่อน”

ไลร่าพูด

“พลังทีหลัง เธอรู้อยู่แล้ว”

“รู้ค่ะ”

ลินตอบ ก่อนถอยออกจากวง

ตบะรอบมือดับลง

ไลร่าหันมามองอาริน

ถึงตาเขาแล้ว

อารินก้าวเข้าไปในวง

เขาเพิ่งดูการสาธิตไปสี่คน

ค้นหาตบะ

ส่งมันไปยังมือ

จากนั้นดึงพลังจากแกนธาตุเข้ามาผสม

ตอนฝึกสมาธิ เขาหาตบะเจอได้ไม่ยาก

อารินจดจ่อที่มือขวา

ความรู้สึกในแกนตบะและแกนธาตุตอบสนอง

เขาชี้นำพลังไปยังมือ

ตบะสีขาวจาง ๆ ปรากฏขึ้นรอบมือ

จากนั้นแสงสีขาวถูกกลืนหายทีละน้อย

เหลือเพียงรอยมืดบาง ๆ

ที่แนบอยู่กับผิว

อารินประคองการไหลของตบะเอาไว้

พยายามรักษาจังหวะที่ดึงพลังจากแกนธาตุเข้ามาผสมให้ต่อเนื่อง

รอยมืดบาง ๆ ยังคงแนบอยู่กับผิวจนไลร่าพูดขึ้น

“พอแล้ว”

ซิโร่มองมือของเขา

“นั่นสูญเหรอ?”

“ใช่”

“ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”

โดรันพูดขึ้น

นันดาส่ายหน้า

“ในคลังข้อมูลมาตรฐานไม่มีตัวอย่างอ้างอิง”

ไลร่ามองข้อมูลเหนือถุงมือของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปัดมันปิด

“พรุ่งนี้เวลาเดิม”

เธอพูด

“ฝึกเสริมพลังต่อ แล้วไปฝึกระยะยิง”

จากนั้นก็เดินออกจากห้อง

ลินกลับไปที่กลางพื้นที่ฝึก

เธอยกมือขึ้นอีกครั้ง

ตบะสีแดงอมส้มปรากฏรอบปลายนิ้ว

“เท่ดี”

เธอพูด

อารินไม่ได้ตอบ

หลังจากคนอื่นกลับไปหมดแล้ว เขายังอยู่ต่อ

ระบบฝึกเปลี่ยนเข้าสู่โหมดส่วนตัวเมื่อเหลือผู้ใช้งานเพียงคนเดียว

เส้นนำตำแหน่งบนพื้นดับลง

ผนังแสดงข้อมูลเฉพาะของเขาแทน

เขาฝึกแบบเดิมซ้ำอยู่อีกพักใหญ่ จนความรู้สึกนั้นกลายเป็นสิ่งที่ค้นหาได้ทุกเมื่อ

ไม่ใช่เฉพาะตอนที่รอบตัวเงียบพอ

ระหว่างทางออก เขาเดินผ่านโถงที่เคยเห็นกลุ่มจากห้องฝึก A

พวกที่ยังเป็นพนักงานฝึกหัด และกำลังพยายามสร้างวงแหวนร้อยปีแรกของตัวเอง

หนึ่งในนั้นมองเขา

จากนั้นมองถุงมือ

แล้วหันหน้าหนี

ด้านนอก ท้องฟ้าช่วงบ่ายกลายเป็นสีเทาครึ้มแบบเดียวกับที่ปกคลุมดาร์กาเกือบทั้งปี

จนทะเลดูเป็นสีเดียวกับท้องฟ้า

อารินเดินไปหามอเตอร์ไซค์

พลังตบะ

วันนี้เขาสัมผัสมันได้แล้ว