บทที่ 51 — กุญแจ
เมื่อขบวนเข้าสู่เขตเอนดารา รถควบคุมตัวคาน การินถูกแยกออกทันทีที่ผ่านพื้นที่รักษาความปลอดภัย
เจ้าหน้าที่อีกชุดเข้ารับช่วงต่อพร้อมกำลังคุ้มกันจำนวนมาก
ผู้บาดเจ็บถูกส่งไปยังสถานพยาบาล
ซิตร้าเดินทางไปพร้อมกับอัมบา
อารินผ่านการตรวจบาดแผลอีกครั้งก่อนกลับที่พัก
รอยช้ำบริเวณไหล่กับแขนยังเจ็บอยู่บ้าง แต่ไม่ได้รุนแรงจนต้องรักษาต่อ
ภาพการต่อสู้ตลอดสองวันที่ผ่านมายังวนอยู่ในหัว
กลับถึงที่พักไม่นาน อารินก็หลับไป
วันถัดมา
แสงจากภายนอกลอดผ่านกระจกเข้ามาในห้อง
อารินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง
ลมหายใจค่อย ๆ ช้าลง
ตบะภายในแกนหมุนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
หลังการต่อสู้กับคาน การิน เขารู้สึกว่าการควบคุมมีดทำได้คล่องขึ้นกว่าเดิม
ถุงมือที่วางอยู่บนโต๊ะมีเสียงเตือนเบาๆ
เขาลืมตาทันที
ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น
อัมบา
อารินมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้น
เขารอข้อความนี้มาตั้งแต่เช้าแล้ว
อัมบายืนอยู่ข้างโต๊ะ
วันนี้ข้อมูลที่เคยเปิดเต็มพื้นที่หายไปเกือบทั้งหมด
เหลือเพียงของไม่กี่ชิ้นวางอยู่ตรงกลาง
อารินเดินเข้าไป
อัมบาหันมามองเขา
“นั่งก่อน”
อารินดึงเก้าอี้ออก
คราวนี้ความรู้สึกต่างจากตอนที่เขาเข้ามาในห้องนี้ครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง
อัมบานั่งลงฝั่งตรงข้าม
“ปู่ของนายคงเล่าให้ฟังแล้ว”
อารินพยักหน้า
“ครับ”
ครั้งแรกที่ได้ยินว่าอัมบาเป็นพี่สาวของแม่ เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร
คนที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำ
กลับกลายเป็นคนในครอบครัวที่ทำงานอยู่ไม่ไกลจากเขามาตลอด
อัมบาเอื้อมมือไปด้านข้าง
ของชิ้นหนึ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าอาริน
เป็นถุงมือเก่า
รอยขีดข่วนเต็มผิวด้านนอก
เครื่องหมายของเฮอร์มิตตรงข้อมือจาง ๆ
อารินมองมัน
“ถุงมือข้างนี้มากับรอยแยกที่ดาร์กา”
“เป็นของอาธอน”
เธอเปิดข้อมูลขึ้นเหนือโต๊ะ
“รอยแยกนั่นมันไม่ใช่รอยแยกทั่วไป”
อัมบาขยายข้อมูล
โครงสร้างพลังงานจำนวนมากปรากฏอยู่รอบจุดเปิด
อารินมองลวดลายเหล่านั้น
อัมบาพูดต่อ
“แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้นถูกสร้างขึ้น”
อัมบาเลื่อนข้อมูลชุดถัดไปขึ้นมา
ภาพของตราปรากฏตรงกลาง
คนละชิ้นกับที่เซน่าส่งให้อัมบาหลังการต่อสู้เมื่อวาน
ข้างๆเป็นผลึกสีเข้มก้อนหนึ่ง
“มีสิ่งที่ถูกส่งผ่านรอยเปิดนั้นเข้ามาโดยตั้งใจ”
อัมบาชี้ไปยังภาพแรก
“ตราอสุรา”
จากนั้นภาพผลึกขยายขึ้น
“ผลึกอมฤตต้นกำเนิดอสุรา”
“แล้วก็ถุงมือข้างนี้”
อารินมองของทั้งสามอย่างสลับกัน
คืนเดียวกัน
รอยแยกเปิดตรงหน้าเขา
“มันเกี่ยวกับผนึกของผม?”
“ใช่”
“ผนึกของนายไม่ควรคลายเอง”
“แต่เราคาดว่ารูปแบบพลังงานที่สร้างรอยแยกนี้มีผลกับนาย”
อัมบาแตะข้อมูล
ทุกอย่างที่เริ่มขึ้นในคืนนั้นถูกต่อเข้าด้วยกันในที่สุด
มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเขาบังเอิญอยู่ใกล้รอยแยก
อารินมองถุงมือของพ่ออีกครั้ง
“ใครส่งมาครับ”
อัมบามองเขาตรง ๆ
“เอมิกา”
อารินหยุดหายใจไปชั่วขณะ
เรื่องราวของแม่ที่เขาเพิ่งได้รู้เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้
“แม่ของนายเป็นคนส่งของทั้งหมดมาจากบาดัน”
อารินจ้องเธอ
คำถามแรกหลุดออกมาแทบจะทันที
“แม่ผมยังมีชีวิตอยู่?”
“ใช่ แต่นั่นเมือปีก่อน”
คำตอบสั้นกว่าที่เขาคิด
แต่หนักพอที่จะทำให้ความคิดทุกอย่างหยุดลง
ไม่กี่วันก่อน เขาเพิ่งรู้ว่าพ่อกับแม่เข้าไปในบาดันและไม่ได้กลับออกมา
ตอนนั้นเขายังคิดว่านั่นอาจเป็นเรื่องทั้งหมดแล้ว
อารินก้มมองถุงมือบนโต๊ะ
“แล้วพ่อผมล่ะครับ”
อัมบานิ่งไปเล็กน้อย
“ข้อมูลที่ส่งกลับมายืนยันว่าเขาเสียชีวิตตั้งแต่วันที่ทีมเดินทางกลับ”
อารินเงยหน้าขึ้น
อย่างน้อยครั้งนี้ไม่มีคำตอบที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังเขา
อัมบาเปิดข้อมูลขึ้น
แผนที่จำนวนหนึ่งปรากฏขึ้น
พื้นที่ส่วนใหญ่แตกต่างจากแผนที่ของโลกมนุษย์อย่างสิ้นเชิง
ตำแหน่งหลายจุดถูกบันทึกเอาไว้
เส้นทางบางส่วนขาดหาย
ข้อมูลหลายช่วงยังไม่สมบูรณ์
หนึ่งในชื่อที่อยู่ไกลออกไปถูกขยายขึ้น
อาตารัน
อัมบาชี้ไปยังตำแหน่งนั้น
“เอมิกาอยู่ที่นี่”
“ในบาดัน”
เขาจำชื่อบาดันได้ดี
ดินแดนที่พ่อกับแม่เข้าไปเมื่อหลายปีก่อน
สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์จากรอยแยกและสภาพแวดล้อมที่คนจากโลกมนุษย์แทบไม่มีข้อมูล
“แล้วรอยแยกเปิดตรงหน้าผมได้ยังไง”
“ฉันยังตอบไม่ได้ว่าเอมิกาทำอย่างไร”
“อาจมีคนช่วยเธอจากที่นั่น”
อัมบาเลื่อนข้อมูลชุดหนึ่งขึ้นมาแทน
“คำตอบบางส่วนอยู่ในข้อมูลที่ส่งมากับถุงมือ”
อารินหันกลับมามอง
“เรายังถอดข้อมูลได้ไม่หมด แต่ส่วนที่ได้มามากพอให้เราต้องเร่งแผนไปบาดัน”
ห้องเงียบลง
อารินมองอัมบา
เธอพูดต่อ
“หลังภารกิจครั้งก่อน เฮอร์มิตไม่เคยหยุดศึกษาวิธีเปิดประตู”
“ข้อมูลจากครั้งนั้นทำให้เราเข้าใจรูปแบบของตรามากขึ้นเรื่อย ๆ”
“ด้วยเทคโนโลยีตอนนี้เราสร้างแพตเทิร์นที่เลียนแบบการทำงานของตราได้แล้ว แต่ยังไม่สมบูรณ์
ถ้าไม่มีตราอสุรา
เราคงต้องใช้เวลาอีกหลายปี”
ภาพวัตถุปรากฏขึ้นข้างแพตเทิร์น
“แต่ตอนนี้เรามีทางที่จะเปิดมันได้แล้ว”
อัมบามองเขา
“นายจะเป็นคนเปิดประตู”
ภาพแผนที่บาดันกลับขึ้นมา
“ภารกิจแรกคือสำรวจพื้นที่และเปิดเส้นทางให้ทีมชุดต่อไปเข้าไปได้”
“ส่วนปลายทางอยู่ที่นี่”
อัมบาเลื่อนตำแหน่งบนแผนที่
ก่อนหยุดที่ชื่อเดิม
อาตารัน
“หน้าที่ของนายคือเปิดประตู”
เธอมองเขา
“หลังจากนั้นทีมอื่นสามารถรับช่วงต่อได้”
อารินเข้าใจสิ่งที่เธอกำลังบอก
เขาไม่จำเป็นต้องเข้าไป
อย่างน้อยในทางภารกิจ
อารินตอบทันที
“ผมจะไปอาตารัน”
อัมบามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย
“ฉันรู้อยู่แล้ว”
เธอปิดข้อมูลทั้งหมด
อารินมองถุงมือเก่าของอาธอนบนโต๊ะ
“ผมเก็บไว้ได้ไหมครับ”
“มันเป็นของนายอยู่แล้ว”
เขาหยิบถุงมือขึ้นมา
ของที่พ่อเคยใช้
อารินถือมันไว้ครู่หนึ่งก่อนเก็บอย่างระมัดระวัง
“ตามมา”
อัมบาเดินออกจากหลังโต๊ะ
ตอนนี้อีกโลกหนึ่งกำลังรออยู่หลังประตูที่เขาต้องเป็นคนเปิดเอง
รวมถึงคนที่เขาเคยคิดว่าหายไปจากชีวิตแล้ว