บทที่ 8 — ตลาด
ตอนเย็น ขณะอารินกำลังนั่งอยู่ในโรงอาหาร ถุงมือก็แจ้งเตือนภารกิจใหม่
เป็นงานลาดตระเวนแบบทีม
รายชื่อมีโดรัน ซิโร่ ลิน และอาริน ส่วนนันดารับหน้าที่สนับสนุน
จุดหมายคือตลาดทาเมต บริเวณขอบด้านตะวันออกของเขตท่าเรือ
ตลาดทาเมตไม่ได้ปรากฏบนแผนที่ทางการภายใต้ชื่อนี้
พื้นที่ชั้นล่างของโกดังเก่าหลายหลังถูกเปิดเชื่อมเข้าหากัน ล้อมลานขนถ่ายสินค้าเดิมเอาไว้ตรงกลาง
โคมพลังงานอมฤตถูกขึงระหว่างอาคาร
แผงขายของ โต๊ะพับ และร้านขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วลานอย่างไม่เป็นระเบียบ
สินค้ามีตั้งแต่อุปกรณ์กู้ซาก เครื่องมือนำทาง ไปจนถึงอุปกรณ์ภาคสนามที่ไม่ค่อยมีใครอยากถามว่ามาจากไหน
ผลึกอมฤตมีอยู่แทบทุกแผง
ส่วนใหญ่ไม่ใช่ของคุณภาพสูง
มีทั้งผลึกขนาดเล็ก ผลึกไม่สมบูรณ์ และเศษผลึกที่เก็บได้จากบริเวณรอยแยกก่อนเครือข่ายตรวจจับจะเข้าถึง
บางส่วนมาจากสถานที่ที่ไม่เคยมีอยู่ในบันทึกทางการ
ไม่มีอะไรผิดกฎหมายอย่างชัดเจน
แต่ก็ไม่มีใครสนใจจะถามมากนัก
อารินเคยเห็นตลาดแบบนี้ตามเขตท่าเรือตั้งแต่เด็ก
ตลาดนอกระบบสำหรับของที่หลุดออกมาจากเส้นทางปกติ
ตลาดทาเมตเพียงใหญ่กว่า และมีคนรู้ว่าควรมาหาอะไรที่นี่มากกว่าเท่านั้น
“แยกเป็นคู่”
โดรันพูดขณะพวกเขาเดินเข้าทางด้านเหนือ
“ถ้าเซนเซอร์เจอผลึกเกรดสูง บันทึกไว้ก่อน อย่าเพิ่งคุยกับคนขายถ้าเขาไม่เข้ามาหาเอง”
เขามองทุกคน
“เรามาดู ไม่ได้มาหาเรื่อง”
อารินเดินไปกับนันดา
เธอมองแผงต่าง ๆ ระหว่างเดิน เหมือนรู้แล้วว่าตรงไหนควรเสียเวลาและตรงไหนไม่ควร
“เคยมาที่นี่เหรอครับ?”
“สองสามครั้ง”
นันดามองแถวขายผลึก
“ของส่วนใหญ่เกรดต่ำ ใช้กับการบ่มเพาะพื้นฐานได้”
“แล้วเกรดสูงล่ะ?”
“นั่นแหละที่น่าสนใจ”
เธอเหลือบมองเขา
“ถ้ามีของดีเข้ามา แต่เราไม่เคยเห็นมันอยู่บนแผง ของพวกนั้นไปไหน”
“ไวเปอร์?”
“อาจจะ”
นันดาเดินต่อ
“ภาพที่นายได้มาเมื่อสัปดาห์ก่อนช่วยได้เยอะ”
อารินปล่อยให้ถุงมือสแกนรอบตัวในระดับต่ำ
ผลึกเกรดต่ำ
ผลึกระดับกลางที่ปะปนอยู่กับของราคาถูก
สัญญาณตบะจากคนในฝูงชนเป็นครั้งคราว
ไม่มีอะไรผิดปกติ
จนถุงมือแจ้งเตือน
อารินเหลือบมองข้อมูล
ไม่ใช่ผลึก
เป็นคน
สัญญาณตบะปรากฏขึ้นจากอีกฝั่งของลานใกล้ทางเข้าด้านใต้
เพียงชั่วครู่
แล้วหายไป
ไม่ใช่เพราะเจ้าของเดินออกจากระยะ
แต่เพราะกดมันลง
อารินยังเดินต่อ
“ทางใต้”
นันดาไม่หันไปทันที
เดินต่ออีกสองสามก้าวก่อนตอบ
“เห็นแล้ว”
เธอส่งข้อมูลให้โดรัน
ไม่นานคำสั่งก็ตามมา
“เดินต่อเหมือนเดิม”
อารินมองผ่านฝูงชน
ชายสองคนยืนอยู่ใกล้ร้านขายอุปกรณ์นำทางขนาดใหญ่
ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าธรรมดา
ไม่มีอะไรสะดุดตา
แต่หนึ่งในนั้นไม่ได้มองสินค้า
เขามองคน
ทางเข้า
ทางออก
แล้วกลับมามองฝูงชน
เหมือนกับที่อารินกำลังทำ
นันดาส่งข้อมูลผ่านถุงมือ
ผู้ต้องสงสัยสองคนทางใต้
อาจเกี่ยวข้องกับไวเปอร์
โดรันตอบกลับทันที
รอสัญญาณ
ลินกับซิโร่ปิดทางใต้
อารินกับนันดาคุมทางเหนือ
อารินกับนันดาหยุดที่ร้านขายอุปกรณ์กู้ซาก ทำเหมือนกำลังดูของบนโต๊ะ
อีกฟากของลาน ลินกับซิโร่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากคนละด้าน
โดรันยังอยู่ใกล้กลางตลาด
ผู้ต้องสงสัยเห็นเขา
อารินรู้จากท่าทางที่เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย
ชายทั้งสองสบตากัน
แล้วแยกออกคนละทางทันที
คำสั่งของโดรันเข้ามา
“ลินกับซิโร่ คนทางใต้ อารินกับนันดา อีกคน”
ชายที่มุ่งไปทางตะวันออกกำลังตรงมาทางอาริน
เขาไม่ได้วิ่งมั่ว ๆ
ทุกก้าวเลือกช่องว่างระหว่างผู้คนอย่างรวดเร็ว จนคนในตลาดแทบไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
อารินขยับออกจากหน้าแผง
ชายคนนั้นเข้าถึงตัวก่อน
หมัดพุ่งตรงเข้ามา
อารินยกแขนรับ
ตบะสีขาววาบขึ้นตรงท่อนแขน
แรงกระแทกดันเขาถอยครึ่งก้าว
อีกฝ่ายตามทันที
อารินเบี่ยงตัวหลบหมัดที่สอง แล้วผลักไหล่สวนออกไป
ชายคนนั้นเสียจังหวะเพียงเล็กน้อย
แต่ไม่หยุด
ขาขวากวาดเข้าหาลำตัว
อารินยกเข่ารับ
ตบะวาบขึ้นตามหน้าแข้ง
ปึก!
แรงปะทะทำให้ทั้งคู่แยกออกจากกัน
ชายคนนั้นขยับเข้ามาอีก
อารินถ่ายตบะลงขาแล้วพุ่งเฉียงออกด้านข้าง
ระยะเปิดขึ้น
เขายกมือ
แพตเทิร์นปรากฏขึ้นชั่วขณะ
บอลพลังตบะพุ่งเข้ากลางลำตัว
อีกฝ่ายยกแขนรับ แต่แรงกระแทกยังทำให้ถอยไปหนึ่งก้าว
โดรันเข้าถึงตัวในจังหวะนั้น
เขากระแทกฝ่าเท้าลงพื้น
ตบะสีอำพันไหลลงไปตามขา
แพตเทิร์นวาบขึ้นใต้เท้าของชายคนนั้น
พื้นสั่นกระตุก
ไม่แรงพอให้แตก
แต่พอให้การทรงตัวเสียไปทันที
ชายคนนั้นทรุดลงข้างหนึ่ง
โดรันเข้าประชิด
มือกดลงบนไหล่
“พอแล้ว”
ชายคนนั้นเงยหน้ามองเขา
หยุดดิ้น
อีกด้านของตลาด การปะทะจบลงแทบพร้อมกัน
ลินยืนอยู่ใกล้ทางออกด้านใต้ ตบะสีแดงอมส้มยังจางอยู่ตามแขน
ส่วนซิโร่ยืนปิดทางด้านหลัง
ผู้ต้องสงสัยอีกคนถูกกดอยู่กับพื้น
ตลาดทั้งตลาดเงียบลง
พ่อค้าแม่ค้าหลายคนหันกลับไปสนใจของตรงหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ลูกค้าบางส่วนเริ่มเดินออก
แต่ไม่มีใครแตกตื่น
อารินคลายตบะลง
ก่อนจะสังเกตเห็นใครบางคนใกล้ทางเข้าด้านใต้
ชายหนุ่มผมสีเงินยืนอยู่ตรงขอบแสง
สายตาของทั้งคู่สบกัน
ชายคนนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ก้าวถอยเข้าไปในเงาระหว่างอาคาร
หายไปจากสายตา
อารินมองตาม
“ใครน่ะ?”
นันดาหันไป
บริเวณนั้นว่างเปล่าแล้ว
“ใคร?”
“ไม่มีอะไรครับ”
อารินหันกลับมา
การสรุปภารกิจใช้เวลาไม่นาน
ผู้ต้องสงสัยทั้งสองถูกส่งต่อให้ทีมตอบสนอง
ร้านขายอุปกรณ์นำทางถูกตรวจพบว่ามีผลึกอมฤตระดับกลางเก็บซ่อนไว้ด้านในมากกว่าที่แจ้งไว้
ไลร่าเป็นคนตรวจรายงาน
ธารินนั่งอยู่ด้านข้างเหมือนเดิม
ไม่ได้ถามอะไร
หลังจบการประชุม อารินเดินตามโดรันออกไป
“เมื่อกี้คุณทำอะไรกับพื้นครับ?”
โดรันมองเขา
“ตอนจับหมอนั่น?”
“ครับ”
“ใช้ธาตุดิน”
“ผมเห็น แต่ทำไมพอแพตเทิร์นทำงานแล้วคุณถึงไม่ต้องยืนคุมมันต่อ?”
โดรันหยุดเดิน
“เพราะฉันวางแพตเทิร์นไว้กับพื้น”
“พอสร้างเสร็จ มันจะคงรูปอยู่ได้ช่วงหนึ่ง ไม่ต้องป้อนตบะตลอดเวลา”
อารินพยักหน้า
“ฝึกยากไหม?”
“ยาก”
โดรันตอบทันที
“กว่าจะใช้ตอนสู้จริงได้ก็หลายเดือน”
เขาเริ่มเดินต่อ
“รู้วิธีทำกับทำได้ทันตอนมีคนพยายามต่อยหน้าเรา มันคนละเรื่อง”
อารินเดินตาม
ในหัวกลับนึกถึงชายผมสีเงินตรงทางเข้าด้านใต้
สายตาคู่นั้นไม่ได้เหมือนคนที่บังเอิญมองการต่อสู้
เหมือนกำลังมองเขา
อารินไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ในรายงาน
เขาเองยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเห็นอะไร
มีเพียงชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
แล้วเดินหายไป
เท่านั้น
อารินเปิดดูคะแนนผลงาน
เพิ่มขึ้นจากภารกิจอีกเล็กน้อย
เขาเลื่อนดูรายการพิมพ์เขียวทักษะอยู่พักหนึ่ง
หลายรายการยังต้องการคะแนนผลงานสูงกว่านี้จึงจะเปิดสิทธิ์เข้าถึง