บทที่ 11 — ไซลัส
สายเรียกเข้าจากไลร่าในช่วงดึก
ไม่ใช่งานจากกระดานภารกิจ แต่เป็นช่องสื่อสารตรง
เขตท่าเรือ คลังสินค้าโซนเจ็ด เข้ามาเงียบ ๆ
อารินคว้าแจ็กเก็ตแล้วออกจากบ้านทันที
คลังสินค้าโซนเจ็ดอยู่ตรงรอยต่อระหว่างเขตตะวันออกกับเขตใต้ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นโซนสีเทา
เครือข่ายตรวจจับครอบคลุมไม่ทั่วถึง
อาคารเก่าหลายหลังถูกดัดแปลงใช้งานมาหลายยุคจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม
กลางคืนยิ่งเงียบ
ไลร่ารออยู่ตรงทางเข้าด้านเหนือในชุดปฏิบัติการ ลินยืนอยู่ข้าง ๆ
ทั้งคู่เปิดถุงมือไว้แล้ว แต่ระบบสื่อสารภายนอกยังปิดอยู่
“สถานการณ์เป็นยังไงครับ?”
“มีคนใช้ที่นี่เป็นจุดส่งต่อสินค้า”
ไลร่ามองไปทางตัวอาคาร
“อมฤตเกรดสูง ไม่ใช่ของไวเปอร์ รูปแบบสัญญาณไม่ตรงกัน โหนดย่อยจับความผิดปกติได้แล้วมัน
ยังไม่หยุด”
หมายความว่าคนข้างในยังอยู่
ลินมองตัวอาคารนิ่ง ๆ
“สามคน… อาจมีมากกว่านั้น”
เธอหยุดไปเล็กน้อย
“มีคนหนึ่งต่างจากพวกที่เหลือ”
“ยังไง?”
“แรงกว่ามาก”
ลินหรี่ตา
อารินมองคลังสินค้า
“แผนล่ะครับ?”
“เก็บข้อมูลก่อน ถ้าไม่จำเป็นไม่ปะทะ”
ไลร่าเคลื่อนตัวไปทางด้านตะวันออก
ประตูขนสินค้าถูกยกค้างไว้เหนือพื้นพอให้ลอดเข้าไปได้
“ลิน อ้อมไปด้านใต้”
เธอหันมาทางอาริน
“นายมากับฉัน”
ทั้งสองลอดเข้าไปด้านใน
คลังสินค้ากว้างกว่าที่มองจากภายนอก เพดานสูงจนแสงจากโคมอมฤตไม่กี่ดวงกลางอาคารไปไม่
ถึงผนังรอบด้าน
มีคนสามคนอยู่ใกล้โต๊ะเตี้ยกลางพื้นที่
ลังอุปกรณ์
กล่องเก็บผลึก
เครื่องมือสำหรับประเมินอมฤต
สองคนกำลังตรวจนับของ
อีกคนยืนอยู่ห่างออกมาเล็กน้อย
ชายร่างสูง ผมดำยาวรวบไว้ด้านหลัง แขนเสื้อพับขึ้นจนเห็นรอยสักตามท่อนแขน
แต่สิ่งที่สะดุดความรู้สึกไม่ใช่รูปลักษณ์
นิ่งจนแทบไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหว แต่กลับทำให้อารินรู้ทันทีว่ามีบางอย่างอยู่ลึกลงไปมากกว่าที่
สัมผัสได้บนผิว
ชายคนนั้นหันมา
สายตาของเขาหยุดอยู่เยื้องจากตำแหน่งของอารินกับไลร่าเล็กน้อย
จากนั้นจึงเลื่อนมาตรงจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่จริง ๆ
“เฮอร์มิต”
น้ำเสียงเรียบเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะมีคนมา
อีกสองคนชะงักแล้วเอื้อมมือไปทางกล่อง
“ไม่ต้อง”
ชายคนนั้นพูด
ทั้งคู่หยุดทันที
เขาหันมาทางอารินกับไลร่าเต็มตัว
มือทั้งสองยังอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นได้
“อย่าทำให้มันยุ่งยากเลย”
ไลร่าก้าวออกจากเงา
อารินตามออกไปทางขวาของเธอ
ชายคนนั้นมองไลร่าก่อน
จากนั้นสายตาจึงมาหยุดที่อาริน
นานกว่าปกติเล็กน้อย
“ไซลัส”
ไลร่าพูด
ชายคนนั้นละสายตาจากอาริน
“ไลร่า”
เขายิ้มบาง ๆ
“ไม่ได้เจอกันนาน”
“นานพอแล้ว”
สายตาของไลร่าลงไปที่กล่องบนโต๊ะ
“อมฤตเกรดสูง”
“ใช่”
“ขนผ่านสถานที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียน ในพื้นที่สีเทา”
“ก็ใช่อีก”
ไม่มีท่าทีปฏิเสธ
ไม่มีแม้แต่ความพยายามหาข้อแก้ตัว
“ผมไม่ได้ขาย”
ไซลัสพูด
“แค่ขนให้คนที่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าของพวกนี้กำลังไปไหน”
“ใคร?”
ไซลัสมองเธอ
“คุณก็รู้ว่าผมตอบไม่ได้”
“งั้นมันจะไปไหน?”
“ที่ที่จำเป็นต้องใช้”
เขาหยุดเล็กน้อย
“และไม่ได้ถูกส่งไปเพื่อเล่นงานเฮอร์มิต”
“แค่นั้นไม่พอ”
“ผมรู้”
ไซลัสมองกล่องบนโต๊ะ ก่อนหันกลับมา
“ผมไม่ได้ขอให้คุณเชื่อ”
“แค่บอกเท่าที่บอกได้”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเข้าด้านใต้
ลินเดินออกมาจากความมืด
เธอเห็นไซลัสแล้วหยุด
“โอ้”
ไซลัสเหลือบมอง
“ลิน”
“ยังทำงานแบบเดิมอยู่สินะ”
“งานยังจ่ายดีอยู่”
ลินไม่ได้ตอบ
ไซลัสหันกลับไปหาไลร่า “ช่วงนี้เฮอร์มิตสนใจเขตนี้มากขึ้นสินะ”
“มีเหตุให้ต้องสนใจ”
ไลร่ามองสินค้าอยู่ครู่หนึ่ง
“ทุกกล่อง”
เธอมองอาริน
“บันทึกทั้งหมด”
อารินเปิดกล่องแรก
อมฤตเกรดสูง
กล่องถัดไปเป็นผลึกระดับกลางหลายชุด
อีกกล่องมีวัตถุสองชิ้นที่ถุงมือไม่สามารถจำแนกประเภทได้
เขาบันทึกภาพ ตรวจสัญญาณ และติดธงส่งวิเคราะห์
ไม่มีอะไรถูกตัดออกจากรายงาน
ครั้งนี้อารินไม่คิดจะเลือกเองว่าสำนักงานใหญ่ควรเห็นอะไร
ไซลัสยืนอยู่ไม่ไกล
ไม่ได้พูด
เพียงมองการทำงานของเขาเป็นระยะ
เมื่อบันทึกสินค้าครบ ไลร่าตรวจข้อมูลบนถุงมืออีกครั้ง
“เรื่องนี้จะถูกส่งเข้าสำนักงานใหญ่”
เธอมองไซลัส
“สถานที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียน พื้นที่สีเทา วัสดุเกรดสูง ทุกอย่างอยู่ในรายงาน”
“เข้าใจ”
“คืนนี้ฉันจะไม่ยึดของ”
คิ้วของไซลัสขยับขึ้นเล็กน้อย
“แต่ถ้าของพวกนี้ไปโผล่ในเรื่องที่เราต้องจัดการ ฉันจะกลับมาหานาย”
“ได้”
ไลร่าจ้องเขา
“อย่าทำให้ฉันคิดว่าตัดสินใจผิด”
“ผมไม่ทำ”
ไซลัสตอบทันที
แล้วพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย
“ขอบคุณ”
ไลร่าหันออกจากคลังสินค้า
ลินตามไป
อารินกำลังจะเดินตาม แต่เสียงไซลัสดังขึ้นด้านหลัง
“นายคือเด็กจากเขตท่าเรือใช่ไหม”
อารินหยุด
หันกลับมา
ไซลัสยังยืนอยู่ที่เดิม
“เหตุการณ์ที่ปล่อยตบะออกมาจากร่างเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน”
อารินมองเขานิ่ง
“เรื่องนั้นอยู่ในรายงานภาคสนาม”
“ผมรู้”
“คุณรู้ได้ยังไง?”
ไซลัสยิ้มจาง ๆ
“วันนั้นผมอยู่ไม่ไกล”
สายตาของเขาหยุดอยู่บนอารินอีกครั้ง
ไม่ใช่ที่ถุงมือ
ไม่ใช่ตราไวต์อาย
เหมือนกำลังมองบางอย่างที่อยู่ลึกกว่านั้น
“ตบะของนายน่าสนใจดี”
อารินไม่ได้ถามต่อ
เขาหันหลังเดินออกจากคลังสินค้า
ระหว่างทางกลับ เสียงของไลร่าดังขึ้นในช่องสื่อสาร
“ไม่ต้องถามเรื่องฉันกับไซลัส”
“ผมยังไม่ได้ถามเลยครับ”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“เขาทำงานให้ราวักซ์ เคต”
อารินชะลอรถลงเล็กน้อย
“ตั้งแต่เมื่อไร?”
“พักหนึ่งแล้ว”
“ทำไม?”
“ไม่รู้”
ไลร่าตอบ
“นั่นคือส่วนที่เรายังหาไม่เจอ”
อารินนึกถึงบทสนทนาในคลังสินค้า
“เขาบอกว่าไม่ได้ต่อต้านเฮอร์มิต”
“ใครก็พูดได้”
ไลร่าเงียบไปเล็กน้อย
“แต่ไซลัสไม่ค่อยพูดสิ่งที่ตัวเองไม่เชื่อ”
“ฟังดูเหมือนข้อดี”
“มันทำให้เขาอ่านยากขึ้น”
อารินขี่ต่อไป
คำพูดก่อนออกจากคลังสินค้ายังติดอยู่ในหัว
“ตอนที่เขามองผม”
เขาถาม
“เขาทำอะไร?”
“กันดาร์วารับรู้ตบะแตกต่างจากเรา”
“เหมือนสัมผัสตบะ?”
“ลึกกว่านั้น”
ไลร่าตอบ
“พวกเขาไม่ได้อ่านแค่ปริมาณหรือความแรง”
เธอเว้นช่วง
“เหมือนอ่านลักษณะของมัน”
“แล้วเขาเห็นอะไร?”
“ไม่รู้”
น้ำเสียงของไลร่ายังเรียบเหมือนเดิม
“แต่จากที่เขามองนาย”
เธอหยุดเล็กน้อย
“คงเห็นอะไรบางอย่าง”
ช่องสื่อสารเงียบลง
อารินขี่ต่อไปตามถนนท่าเรือ
ครั้งแรกที่เวย์ออนมองเขา เขากำลังประเมินว่าอารินทำอะไรได้
ครั้งนี้ต่างออกไป
ไซลัสไม่ได้สนใจว่าเขาทำอะไรได้
เหมือนสนใจว่า—
ตบะของเขาคืออะไร
