บทที่ 26 — ขอบเขต

ตบะหมุนเวียนอยู่ภายในร่างอย่างช้า ๆ

อารินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ปล่อยให้พลังผ่านแกนตบะตามจังหวะที่คุ้นเคย

ตั้งแต่มาถึงคาริเวน เขารู้สึกได้ชัดกว่าก่อนออกเดินทาง

วงแหวนชั้นนอกแน่นขึ้น

ทุกครั้งที่ตบะไหลผ่าน มันเหมือนถูกบีบให้อยู่ในพื้นที่ซึ่งเล็กเกินไปเล็กน้อย ก่อนจะหมุนกลับเข้าสู่แกนกลางอีกครั้ง

ค่าที่วัดครั้งล่าสุดผ่านเก้าร้อยไปแล้ว

เหลืออีกไม่มาก

อารินรู้ว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้วงพันปี

เขาปล่อยตบะหมุนต่ออีกสองรอบ ก่อนหยุด

ยิ่งเร่งตอนนี้ไม่มีประโยชน์

อารินลืมตา

เสียงแจ้งเตือนจากถุงมือดังขึ้นเกือบพร้อมกัน

ข้อความจากซารานมีเพียงประโยคเดียว

ศูนย์ปฏิบัติการ

อารินลุกขึ้น

งานวันแรกของเขาที่คาริเวนเริ่มแล้ว

จอหลักกลางศูนย์ปฏิบัติการแสดงแผนที่พื้นที่รอบคาริเวน

จุดเล็กจำนวนมากกระจายอยู่ตามทางผ่านระหว่างหุบ และชายขอบของพื้นที่ซึ่งทอดต่อไปทางเหนือ

โหนดเซ็นเซอร์

หนึ่งในจุดทางเหนือเป็นสีเทา

ไม่มีข้อมูลส่งกลับ

ซารานยืนอยู่หน้าแผนที่

ปาวันอยู่ข้างเขาพร้อมเจ้าหน้าที่อีกสองคน

ซารานแตะตำแหน่ง

ข้อมูลย้อนหลังเปิดขึ้น

ช่วงแรกทุกอย่างยังอยู่ในค่าปกติ ก่อนกราฟชุดหนึ่งจะขยับขึ้นจากระดับปกติอย่างชัดเจน

รูปแบบพลังงานไม่ตรงกับข้อมูลที่ระบบเคยบันทึกไว้

ค่าผิดปกติค้างอยู่เพียงช่วงสั้น ๆ

จากนั้นข้อมูลทั้งหมดก็ตกลงพร้อมกัน

โหนดหลุดจากเครือข่าย

ซารานเปิดภาพจากเมื่อคืน

กลายเป็นเส้นรบกวนเต็มจอ

“โดรนเข้าใกล้พื้นที่แล้วเป็นแบบนี้”

ภาพอีกชุดเปิดขึ้น

โดรนลำหนึ่งบินผ่านเหนือบริเวณดังกล่าว ภาพเริ่มกระตุกเมื่อเข้าใกล้ ก่อนกลับเป็นปกติหลังพ้นออกมา

ซารานเปลี่ยนไปอีกภาพ

อีกลำบินผ่านสูงกว่าเดิม

อาการเหมือนกัน

ซารานปิดภาพ

“ไปดูว่าความผิดปกตินั่นคืออะไร แล้วตรวจสภาพโหนดด้วย”

เขาหันมาทางอารินกับปาวัน

ตำแหน่งและข้อมูลย้อนหลังถูกส่งเข้าถุงมือของทั้งคู่

อารินมองจุดสีเทาบนแผนที่อีกครั้ง

วันแรก

เหตุผิดปกติหนึ่งจุดกับโหนดที่ขาดการติดต่อ

รถภาคสนามพาพวกเขาออกจากสาขาไปทางเหนือ

ช่วงแรกยังมีถนน

จากนั้นพื้นเริ่มขรุขระขึ้นเรื่อย ๆ จนปาวันเลี้ยวรถเข้าไปจอดข้างแนวหิน

“ต่อจากนี้ต้องเดิน”

เขาดับเครื่อง

อารินลงจากรถแล้วมองพื้นที่ข้างหน้า

เนินหินทอดต่อกันเป็นชั้นต่ำ ๆ สลับกับแอ่งดินและกลุ่มต้นไม้กระจัดกระจาย

ป่านยรายังอยู่ไกลออกไป

มองจากตรงนี้เป็นเพียงแนวสีเข้มที่กินพื้นที่ขอบฟ้าทางเหนือ

ปาวันเปิดท้ายรถ

อุปกรณ์สำหรับเปลี่ยนโหนดถูกแบ่งเป็นสองชุด

อารินรับชุดหนึ่งมา

ด้านข้างรถ โดรนสองลำถูกปลดจากแท่นยึด

ปาวันแตะถุงมือ

ใบพัดเริ่มหมุน

ทั้งสองลำยกตัวขึ้นพร้อมกัน

ลำแรกเคลื่อนไปด้านหน้า

อีกลำไต่ระดับสูงขึ้น

ภาพสดปรากฏบนถุงมือ

อารินขยับนิ้ว

โดรนด้านหน้าหันตามคำสั่งทันที

ง่ายกว่าที่คิด

ทั้งคู่เริ่มเดิน

ระยะจากรถถึงโหนดไม่ไกลมาก แต่ภูมิประเทศทำให้ต้องอ้อมหลายช่วง

โดรนช่วยตัดปัญหานั้นออกไป

อารินส่งมันล่วงหน้าไปตามแนวหิน ตรวจดูทางผ่านก่อนที่ทั้งคู่จะเดินถึง

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคาริเวนถึงใช้โดรนแทบทุกวัน

พื้นที่แบบนี้ ถ้าต้องส่งคนเดินตรวจทุกจุดคงเสียเวลาไปกับการเดินมากกว่างานจริง

พวกเขาผ่านโหนดอีกจุดหนึ่งระหว่างทาง

ปาวันหยุดตรวจเพียงครู่เดียว

ไฟสถานะปกติ

ข้อมูลส่งกลับครบ

แล้วเดินต่อ

เมื่อเข้าใกล้จุดเป้าหมาย สัญญาณภาพจากโดรนด้านหน้าก็เริ่มมีเส้นแทรก

อารินชะลอฝีเท้า

“เริ่มแล้ว”

ปาวันมองถุงมือ

โดรนอีกลำที่บินสูงกว่ายังปกติ

“ระยะ?”

อารินมองตำแหน่ง

“อีกไม่ถึงร้อยเมตร”

พวกเขาเดินต่อ

ภาพรบกวนเพิ่มขึ้นทีละน้อย

ไม่ใช่การขาดสัญญาณแบบอยู่หลังแนวหิน

มันเหมือนมีบางอย่างทับอยู่บนช่องส่งข้อมูลตลอดเวลา

อารินลดระดับโดรน

กล้องผ่านสันเนินลงไป

โหนดอยู่ด้านล่าง

หรือสิ่งที่เหลืออยู่ของมัน

“เจอแล้ว”

ปาวันขยับเข้ามาดู

ตัวโหนดเอียงออกจากฐาน

แผงด้านข้างถูกฉีกเปิด

เสารับสัญญาณหักลงกับพื้น

อารินหยุดโดรนไว้เหนือจุดนั้น

“ไม่ได้เสียเอง”

ปาวันยกมือแตะช่องสื่อสาร

“ศูนย์ เราถึงโหนดแล้ว ตัวเครื่องเสียหายจากแรงภายนอก”

เสียงซารานตอบกลับมา

“มีร่องรอยคนไหม”

อารินหมุนกล้อง

พื้นรอบโหนดมีรอยขุดและรอยครูดหลายแนว

ใหญ่เกินรองเท้า

“ยังไม่เห็นครับ”

ปาวันตอบ

“กำลังเข้าไปตรวจ”

“รับทราบ”

ทั้งคู่ลงจากสันเนิน

อารินให้โดรนลอยเหนือหัวไว้

พอเดินเข้าใกล้ เขาก็เห็นว่าความเสียหายหนักกว่าที่ปรากฏจากภาพ

ฐานโลหะถูกบิด

ฝาครอบไม่ได้เปิดด้วยเครื่องมือ

มันถูกกระชากออก

ปาวันคุกเข่าตรวจด้านหนึ่ง

“แรงเยอะ”

อารินไม่ได้ตอบ

เขามองพื้น

มีรอยลึกลากผ่านดินไปยังแนวหินด้านตะวันตก

สามรอย

ห่างกันไม่เท่ากัน

เหมือนกรงเล็บ

ตรงขอบโลหะมีคราบสีเข้มติดอยู่

อารินก้มลงเล็กน้อย

ไม่แตะ

“เลือด?”

ปาวันหันมามอง

“น่าจะ”

อารินเพิ่มสัมผัสการรับรู้

พลังแผ่ออกไปตามพื้นที่รอบตัว

ชั้นแรกไม่มีอะไร

กว้างขึ้นอีก

บางอย่างอยู่หลังแนวหิน

นิ่งมาก

ถ้าไม่ได้ตั้งใจหา เขาคงคิดว่าเป็นพลังงานทั่วไปของพื้นที่

“ปาวัน”

อีกฝ่ายเงยหน้า

“มีอะไรอยู่ทางตะวันตก”

ปาวันลุกทันที

มือข้างหนึ่งลดลงข้างลำตัว

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากหลังแนวหิน

ครืด

เหมือนของหนักลากผ่านพื้น

โดรนของอารินหันไปทางนั้น

ภาพบนถุงมือกระตุกแรงจนแทบดูไม่ได้

สัมผัสพลังกลับชัดขึ้น

มันเคลื่อน

เร็ว

“ถอยจากโหนด”

ทั้งคู่แยกออก

บางอย่างพุ่งข้ามแนวหินเข้ามา

ร่างสีดำเทากระแทกพื้นตรงกลางระหว่างพวกเขา เศษดินกระจายออกเป็นวง

อารินยกแขนขึ้นบัง

สิ่งมีชีวิตตรงหน้าสูงเกือบถึงช่วงอกเขาเมื่อยืนด้วยสี่ขา

ลำตัวยาว

ผิวหนังส่วนใหญ่ปกคลุมด้วยเกล็ดแข็ง แต่เกล็ดเหล่านั้นขึ้นไม่สม่ำเสมอ บางแห่งซ้อนหนาจนเป็นปุ่ม บางแห่งกลับไม่มีเลยจนเห็นกล้ามเนื้อสีเข้มใต้ผิว

ขาหน้าข้างหนึ่งใหญ่กว่าอีกข้าง

ข้อต่อมีมากกว่าที่ควรจะเป็น

แนวกระดูกใต้ผิวขยับตามลมหายใจเหมือนร่างกายถูกประกอบขึ้นโดยไม่สนใจว่ามันควรมีรูปทรงแบบไหน

หัวของมันหันมาทางอาริน

ตาสี่ข้างเปิดพร้อมกัน

สองข้างอยู่ตำแหน่งปกติ

อีกสองอยู่สูงขึ้นไปใกล้หน้าผาก

อารินไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตแบบนี้

มันอ้าปาก

แนวฟันด้านในมีมากกว่าหนึ่งชั้น

แล้วพุ่งเข้าใส่

อารินเคลื่อนออกด้านข้าง

กรงเล็บผ่านหน้าอกไปไม่ถึงคืบ

เขาหมุนตัวกลับ

วงแพตเทิร์นปรากฏกลางฝ่ามือ

บอลตบะพุ่งเข้าที่สีข้างของมัน

แรงกระแทกทำให้ร่างใหญ่เบนออก

แต่ไม่ล้ม

สิ่งมีชีวิตยันพื้นด้วยขาหน้าข้างเดียว แล้วหมุนกลับเร็วจนน้ำหนักของมันแทบไม่มีผล

หางยาวฟาดมา

อารินยกแขนขึ้นรับ ตบะสีขาววาบขึ้นตามท่อนแขน

แรงกระแทกดังสนั่น

เขาถอยไปหลายก้าว

ปาวันเข้าจากอีกด้าน

บอลตบะสองลูกพุ่งติดกัน

ลูกแรกกระแทกช่วงคอ

ลูกที่สองเข้าขาหน้า

สิ่งมีชีวิตร้องต่ำ

ก่อนหันไปหาเขา

“ปาวัน ถอย!”

มันพุ่ง

ปาวันเปลี่ยนทิศทันที

กรงเล็บฟาดพื้นตรงจุดที่เขาเพิ่งพ้นออกมา

หินแตกกระจาย

อารินวิ่งเข้าหาแทนที่จะถอย

เขาก้าวผ่านด้านหลังของมัน

ฝ่ามือแตะพื้นเพียงชั่วขณะ

แพตเทิร์นของบ่วงสุญญะกางออก

อารินออกจากตำแหน่ง

“ทางนี้!”

สิ่งมีชีวิตหัน

มันเห็นการเคลื่อนไหวของเขาแล้วตามมาแทบจะทันที

เร็วเกินรูปร่างของมัน

อารินถอยผ่านบ่วง

รอ

ขาหน้าข้างแรกเหยียบเข้าไป

เขากระตุ้น

ตบะสูญปะทุขึ้น

ร่างทั้งร่างกระตุก

ขาที่กำลังรับน้ำหนักหยุดทำงานกลางก้าว

แรงพุ่งส่งมันล้มไถลไปกับพื้น

ปาวันไม่ต้องรอให้สั่ง

บอลตบะพุ่งเข้าใส่หัวทันที

หนึ่ง

สอง

สิ่งมีชีวิตพยายามลุก

อารินเข้าไปถึงก่อน

เข่าอัดตบะกระแทกเข้าใต้กราม

หัวของมันสะบัดขึ้น

อารินตามด้วยหมัดเข้ารอยต่อใต้คอ

เสียงกระแทกหนักดังขึ้น

มันยังไม่ล้ม

กล้ามเนื้อบริเวณขาหน้าเริ่มกระตุก

ผลของบ่วงกำลังถูกขับออก

อารินถอย

กรงเล็บตวัดผ่านตำแหน่งเดิมทันที

สิ่งมีชีวิตลุกขึ้น

คราวนี้มันไม่พุ่ง

มันยืนมองทั้งสองคน

ลมหายใจแรง

ตาสี่ข้างขยับแยกกัน

คู่หนึ่งมองอาริน

อีกคู่มองปาวัน

การยิงตรงไม่พอ

บ่วงหยุดได้ แต่ไม่นาน

ส่วนร่างกายของมัน—

เขามองรอยที่หมัดเพิ่งกระแทก

เนื้อบริเวณนั้นกำลังขยับ

ไม่ใช่แค่กล้ามเนื้อหดตัว

รอยช้ำใต้ผิวค่อย ๆ จางลงต่อหน้าต่อตา

“มันฟื้นตัวเร็ว”

ปาวันเห็นเหมือนกัน

สิ่งมีชีวิตก้มตัวต่ำ

อารินขยับออกด้านข้าง

ปาวันแยกอีกทาง

มันไม่เลือก

กรงเล็บทั้งสองข้างกระแทกพื้น

ตบะระเบิดออกจากร่าง

พื้นรอบๆสั่น

อารินเสียหลักเพียงชั่วขณะ

เท่านั้นก็พอ

มันเข้าถึงตัว

ขาหน้าขนาดใหญ่กระแทกเข้ามา

อารินยกแขนรับ

แรงกระแทก

ส่งเขากระเด็นออกไป

หลังชนพื้น

สิ่งมีชีวิตตามมา

บอลตบะของปาวันกระแทกกลางลำตัว

มันเพียงหันหัว

อีกลูกเข้าซ้ำ

คราวนี้ร่างเซ

อารินกลิ้งออกจากแนวโจมตี

กรงเล็บฟาดลง

พื้นตรงหน้าแตกเป็นร่อง

เขาดันตัวขึ้น

ตบะภายในร่างลดลงอย่างชัดเจน

แต่ความรู้สึกที่แกนกลับแปลกกว่าเดิม

แรงตึงที่มีมาตั้งแต่เช้าเพิ่มขึ้น

วงแหวนชั้นนอกแน่นจนแทบไม่เหลือช่องให้พลังไหลผ่าน

อารินไม่มีเวลาสนใจ

สิ่งมีชีวิตหันไปทางปาวันแล้ว

“เฮ้!”

เขายิงบอลตบะใส่หัว

มันหันกลับมา

อารินถอย

ไม่เร็วเกินไป

ปล่อยให้มันตาม

ด้านหลังเขามีแนวหินแคบสองด้าน

พื้นที่บังคับให้ร่างใหญ่ต้องเข้าตรง

เขาวางบ่วงวงที่สองไว้ตรงทางเข้า

คราวนี้ความว่างภายในเห็นได้ชัด

แต่ยังพอ

สิ่งมีชีวิตพุ่งเข้ามา

อารินไม่กระตุ้นทันที

ปล่อยให้ขาหน้าผ่าน

ลำตัว

อีกครึ่งก้าว

ตอนนี้

บ่วงทำงาน

ขาหลังหยุด

แรงพุ่งของช่วงหน้าดึงร่างตัวเองเสียสมดุล

อารินพุ่งสวน

หมัดกระแทกใต้คาง

อีกหมัดเข้ากลางอก

ปาวันยิงจากด้านข้าง

บอลตบะเข้ารอยเดิมตรงคอ

สิ่งมีชีวิตร้องลั่น

มันสะบัดร่างแรงจนบ่วงแตก

อารินหลบไม่ทันทั้งหมด

ขาหน้ากระแทกสีข้าง

ร่างเขาชนผนังหิน

เสียงในหูหายไปชั่วขณะ

สายตาพร่า

อารินก้มลงก่อนกรงเล็บจะตวัดผ่านศีรษะ

เขาออกจากช่องแคบ

หายใจเข้าแรง

มีรสเลือดอยู่ในปาก

ปาวันกำลังเข้ามาช่วย

“ไม่ต้อง!”

อารินตะโกน

อีกฝ่ายหยุดทันที

สิ่งมีชีวิตอยู่ระหว่างพวกเขา

ถ้าปาวันเข้ามาใกล้เกินไปจะกลายเป็นสองคนติดอยู่ในระยะกรงเล็บพร้อมกัน

เขาเริ่มอ่านจังหวะได้แล้ว

อารินหลบครั้งแรก

ต่ำลง

ผ่านด้านใน

ฝ่ามือกระแทกใต้ขาหน้า

ตบะระเบิดออก

มันเสียหลัก

อารินหมุนตัวเตะเข้ารอยต่อ

เสียงกระดูกดัง

ร่างใหญ่ทรุดลงด้านหนึ่ง

แต่เพียงไม่กี่อึดใจ ขาที่บิดผิดมุมก็เริ่มดึงกลับเข้าที่

โดรนเหนือหัวส่งเสียงเตือน

ภาพบนถุงมือเต็มไปด้วยสัญญาณรบกวนอีกครั้ง

คราวนี้อารินเห็นต้นเหตุ

ใต้ผิวบริเวณอกของสิ่งมีชีวิตมีแสงสีขาวกะพริบ

เป็นจังหวะเดียวกับที่สัญญาณโดรนแตก

บางอย่างอยู่ข้างใน

สิ่งมีชีวิตลุกขึ้น

รอยบาดเจ็บที่ขาแทบหายแล้ว

ปาวันเปิดช่องสื่อสาร

เสียงซารานตอบทันที

“ถอนตัวออกมา”

อารินมองเส้นทาง

สิ่งมีชีวิตขวางอยู่ระหว่างพวกเขากับทางกลับ

ความเงียบสั้น ๆ

“กำลังส่งทีมเข้าไป”

“รับทราบ”

อารินลดแขน

สิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่รอแล้ว

มันพุ่งเข้ามาเต็มแรง

อารินออกตัว

ครั้งแรกหลบ

ครั้งที่สองรับ

ครั้งที่สามเขาปล่อยให้กรงเล็บผ่านด้านข้างแล้วเข้าใกล้จนแทบชิดลำตัว

หมัดอัดตบะกระแทกกลางอก

ตรงตำแหน่งแสง

เสียงบางอย่างแตกอยู่ข้างใน

สิ่งมีชีวิตชะงัก

แล้วคลื่นตบะระเบิดออก

อารินถูกเหวี่ยงออกไป

ร่างกระแทกพื้นอีกครั้ง

คราวนี้เขาไม่ลุกทันที

ตบะทั้งร่างสั่น

ไม่ใช่จากแรงกระแทก

แกนตบะกำลังเปลี่ยน

แรงตึงที่สะสมอยู่ภายในพุ่งถึงจุดสูงสุด

วงแหวนชั้นนอกหมุน

ช้าลง

ก่อนหยุด

อารินรับรู้มันได้ชัดเจน

พลังทั้งหมดหดเข้าหาแกนกลางชั่วขณะ

แล้ววงแหวนชั้นนอกก็ปิดเข้าหากัน

สมบูรณ์

ความรู้สึกที่เคยแน่นจนแทบทนไม่ได้หายไปในทันที

พื้นที่ภายในเปิดกว้างออก

ตบะไหลกลับออกมาจากแกน

หนักแน่นกว่าเดิม

ชัดกว่าเดิม

เหมือนทุกส่วนของร่างถูกเชื่อมเข้าหากันในจังหวะเดียว

อารินรู้ว่ามันคืออะไร

วงพันปี

แต่ก่อนเขาจะทันรับรู้มากกว่านั้น—

สิ่งมีชีวิตกำลังพุ่งเข้ามา

ปาวันยิงสกัด

บอลตบะกระแทกมันจนเบนเพียงเล็กน้อย

ไม่พอ

อารินยันตัวขึ้น

ยกมือขวา

ฝ่ามือกางออกไปข้างหน้า

เส้นแสงปรากฏจากกลางฝ่ามือ

ลากออกไปในอากาศ

หนึ่งเส้น

อีกเส้น

แล้วแตกแขนงอย่างรวดเร็ว

แพตเทิร์นวงใหญ่กางขึ้นตรงหน้าอาริน

ลวดลายซับซ้อนหมุนประสานกันอยู่ภายใน

ไม่เหมือนแพตเทิร์นใดที่เขาเคยใช้

ตรงกลางมีวงย่อยสี่วง

ทั้งสี่สว่างขึ้นพร้อมกัน

อารินนิ่งไปชั่วขณะ

บางอย่างกำลังเคลื่อนออกมาจากวงแรก

ปลายแหลมสีดำปรากฏขึ้น

ช้า ๆ

เหมือนวัตถุซึ่งอยู่หลังผิวของแพตเทิร์นกำลังถูกดึงผ่านออกมาอีกด้าน

ใบมีดสีดำเลื่อนออกมาทีละส่วน

ผิวมันวาวสะท้อนแสงเหมือนอัญมณี

ไม่มีรอยต่อ

ไม่มีลวดลายตกแต่ง

มีเพียงคมสีดำสนิท

เล่มแรกหลุดออกมาทั้งหมด

ลอยนิ่ง

เล่มที่สองตามมา

จากวงถัดไป

แล้วเล่มที่สาม

เล่มที่สี่

มีดสีดำทั้งสี่ลอยอยู่กลางอากาศตรงหน้าเขา

สิ่งมีชีวิตเข้ามาใกล้

อารินไม่มีเวลาตั้งคำถาม

ความคิดเพียงอย่างเดียวผ่านเข้ามา

หยุดมัน

มีดทั้งสี่เคลื่อน

อารินแทบไม่เห็นตอนมันออกตัว

เส้นสีดำสี่เส้นพุ่งแยกออกจากกัน

เล่มแรกชนกรงเล็บ

เสียงกระแทกดังแหลม

ทิศทางของขาหน้าถูกปัดออก

เล่มที่สองเฉือนผ่านช่วงไหล่

เกล็ดแข็งแตก

เลือดสีเข้มกระจาย

เล่มที่สามผ่านใต้ท้อง

อีกเล่มพุ่งอ้อมออกไปด้านข้าง

อารินรู้ตำแหน่งของมันทั้งหมด

ไม่ต้องมอง

ความรู้สึกนั้นประหลาด

เหมือนการเคลื่อนมีดเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

เขาให้เล่มที่อยู่ด้านข้างกลับมา

มันหักมุมกลางอากาศทันที

สิ่งมีชีวิตเพิ่งหมุนตัว

มีดพุ่งเข้าด้านหลังขาหน้า

คมสีดำผ่านรอยต่อของเกล็ด

ขาข้างนั้นทรุด

มีดอีกสองเล่มแยกสูงต่ำ

หนึ่งพุ่งใส่หัว

สิ่งมีชีวิตสะบัดหลบ

อีกเล่มที่ซ่อนอยู่ใต้แนวสายตาพุ่งเข้ากลางอก

ตรงจุดที่มีแสงกะพริบ

คมดำแทงผ่านเกล็ด

เสียงแตกดังขึ้นจากภายใน

สัญญาณรบกวนหายไปทันที

ภาพจากโดรนกลับมาชัด

สิ่งมีชีวิตร้องลั่น

มันถอย

เป็นครั้งแรก

อารินไม่ปล่อย

มีดทั้งสี่ลอยกระจายออกไปคนละทิศ

ตัวหนึ่งอยู่เหนือหัว

หนึ่งด้านซ้าย

หนึ่งด้านขวา

อีกเล่มต่ำเกือบติดพื้น

สิ่งมีชีวิตหันตามไม่ทัน

อารินมองมัน

คิดเพียงครั้งเดียว

ทั้งสี่พุ่งเข้า

เล่มแรกบังคับให้มันหัน

เล่มที่สองเฉือนขาหลัง

เมื่อร่างเสียสมดุล เล่มที่สามตัดผ่านรอยต่อช่วงคอ

เล่มสุดท้ายพุ่งตรงเข้าจุดแสงกลางอกซ้ำ

คมสีดำทะลุเข้าไป

สิ่งมีชีวิตหยุด

ตาทั้งสี่เบิกค้าง

ก่อนร่างใหญ่จะทรุดลงกับพื้น

ไม่มีการฟื้นตัวอีก

อารินยืนนิ่ง

มีดทั้งสี่ถอนออกจากร่าง

ลอยกลับมาหาเขา

เลือดบนผิวสีดำไหลหลุดออกจนไม่เหลือรอย