บทที่ 3 — การปฐมนิเทศ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา อารินกลับมาที่สาขาดาร์กาอีกครั้ง
พื้นที่ของเฮอร์มิตคอร์ปอเรชันตั้งอยู่หลังกำแพงรักษาความปลอดภัยในเขตอุตสาหกรรมใกล้ท่าเรือ
ประตูหลักมีป้อมยาม กล้องวงจรปิด และเจ้าหน้าที่ตรวจรายชื่อผู้เข้าออก
“อาคารซี”
เจ้าหน้าที่บอกหลังตรวจชื่อเขาแล้ว ก่อนชี้ทางให้
อารินขับรถเข้าไป
ภายในกว้างกว่าที่เห็นจากถนน
อาคารหลายหลังเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินมีหลังคา
เขาผ่านลานจอดรถ อาคารที่ดูเหมือนศูนย์การแพทย์ และอาคารยาวเตี้ยซึ่งชั้นล่างไม่มีหน้าต่าง
อาคารซีมีเคาน์เตอร์ต้อนรับอยู่ชั้นหนึ่ง
หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์รับเอกสารของเขาไป ก่อนชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดเบา ๆ สองสามคำ แล้ววางสาย
“เชิญทางนี้ค่ะ”
อารินตามเธอขึ้นลิฟต์
ผ่านทางเดินหลายช่วง ก่อนมาหยุดหน้าห้องหนึ่ง
ด้านในมีเพียงโต๊ะ เก้าอี้สองตัว และหน้าต่างที่มองลงไปยังลาน
ชายชราคนเดิมจากห้องพักฟื้นนั่งอยู่หลังโต๊ะ
หญิงสาวโค้งศีรษะแล้วออกไป
“นั่งสิ”
อารินนั่งลง
ชายชราพลิกดูเอกสารที่เขากรอกไว้ด้านล่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดลิ้นชักแล้ววางของบางอย่างลงตรงกลางโต๊ะ
ถุงมือสีดำหนึ่งคู่
อารินหยิบมันขึ้นมา
ถุงมือมีน้ำหนักอยู่พอสมควร
วัสดุไม่ใช่หนังหรือผ้าใยสังเคราะห์ที่เขารู้จัก เมื่อบีบหรือดัด จะรู้สึกถึงแรงต้านบางอย่างอยู่ภายใน
“อุปกรณ์ขององค์กร ปรับเทียบสำหรับนายโดยเฉพาะ”
ชายชราพูด
“อย่าทำหาย”
“มันทำอะไรได้บ้างครับ?”
“เก็บและส่งข้อมูลภาคสนาม สัญญาณรอยแยก การจำแนกอมฤต การติดต่อ และข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับภารกิจ”
เขาประสานมือบนโต๊ะ
“เวลาออกภาคสนาม ต้องสวมไว้ตลอด”
อารินพลิกดูถุงมือ
ไม่มีรอยตะเข็บที่เห็นชัด
“แล้วผมต้องเริ่มจากอะไรครับ?”
“ฝึก”
ชายชราตอบ
“ฉันจะมอบหมายเจ้าหน้าที่อาวุโสให้นาย เรียนรู้จากเขา”
เขาลุกขึ้น
“เดี๋ยวจะมีคนติดต่อไป”
อารินลุกตาม
“แค่นี้เหรอครับ?”
“แค่นี้”
เขาเดินเกือบถึงประตู เมื่อชายชราพูดขึ้นอีกครั้ง
“ถุงมือเป็นแค่เครื่องมือ”
อารินหันกลับไป
“มันไม่ได้ทำให้นายแข็งแกร่งขึ้น”
ชายชรามองเขา
“อย่าสับสนสองเรื่องนี้”
อารินพยักหน้า
“รับทราบครับ”
แล้วออกจากห้อง
อารินลงมาถึงชั้นสอง
ห้องหลายห้องมีหน้าต่างเล็กฝังอยู่บนบานประตู
ผ่านกระจก อารินเห็นอุปกรณ์ที่ไม่รู้จัก และผู้คนในชุดเทคนิคกำลังก้มทำงานอยู่ตามสถานีต่าง ๆ
ฝ่ายวิจัย
น่าจะเป็นแบบนี้
เขาเดินต่อ
สุดทางเดินมีประตูสองบาน
ห้องฝึก A
ห้องฝึก B
ขณะที่เขาเดินผ่าน ประตูห้องที่สองเปิดออก
คนกลุ่มหนึ่งเดินออกมา
ราวหกคน
ทุกคนสวมเครื่องแบบสีเข้ม มีแถบสีขาวตามไหล่และแขนเสื้อ
และสวมถุงมือแบบเดียวกับที่อยู่ในมืออาริน
ยกเว้นหญิงสาวที่เดินอยู่ด้านหน้า
ชุดของเธอมีแถบสีน้ำเงิน
เธอมองมาทางอาริน
หรือพูดให้ถูกคือ
มองถุงมือในมือเขา
“หัวหน้า”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังเธอ
สาวผมสั้นสีแดงอายุน้อยกว่าเดินเข้ามาใกล้
“คืนนี้หนูไปด้วยได้ไหม?”
สาวชุดแถบสีน้ำเงินมองเธอ
“ถ้าเธอพร้อม”
“หนูใกล้ถึงแล้วนะ เหลืออีกไม่กี่แต้มเอง”
“ถ้าคืนนี้ต้องการคนเพิ่ม ฉันจะเรียกเอง”
อีกฝ่ายพยายามซ่อนสีหน้าดีใจ
“ค่ะ”
“อย่าเพิ่งดีใจ”
กลุ่มนั้นเดินต่อไปยังลิฟต์
หญิงสาวชุดแถบสีน้ำเงินเป็นคนสุดท้ายที่เดินผ่าน
เธอเหลือบมองถุงมือในมืออาริน ก่อนเดินต่อไป
อารินมองประตูลิฟต์ปิดลง
จากนั้นหยิบถุงมือขึ้นมาสวม
มันพอดีกับมืออย่างแทบไม่มีช่องว่าง
ด้านหลัง ประตูห้องฝึก A เปิดออก
คนอีกกลุ่มเดินออกมา
ไม่มีใครสวมเครื่องแบบ
พวกเขาเดินผ่านอารินไป
เสียงกระซิบดังขึ้นจากกลางกลุ่ม
“ขลิบสีขาว… ไวต์อายเหรอ?”
“ฉันไม่เคยเห็นเขาในรอบฝึกไหนเลย”
กลุ่มนั้นเลี้ยวพ้นมุม
เสียงค่อย ๆ หายไป
อารินก้มมองถุงมือ
แถบสีขาว
เขาเพิ่งสังเกตเห็น
เส้นบาง ๆ พาดอยู่ตามขอบ
