บทที่ 34 — คนละระดับ
กรงเล็บขนาดใหญ่กำลังฟาดลงมา
เงาร่างที่พุ่งผ่านอารินหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
ชายร่างใหญ่ยืนขวางอยู่เพียงไม่กี่ก้าว
ตบะสีส้มแดงระเบิดออกจากร่างทันที
ตูม!
แรงพลังปะทะเข้ากับสัตว์ร่างใหญ่ที่กำลังพุ่งมาเต็มแรง มันชะงักกลางคัน กรงเล็บที่ยกอยู่เหนือศีรษะถูกผลักออก
ก่อนทั้งร่างจะกระเด็นถอยไปตามพื้น
เศษดินแตกกระจายตลอดแนว
อารินยกแขนบังแรงลมที่ซัดกลับมา
ชายตรงหน้าไม่หันกลับมา
ตบะสีส้มแดงยังคงแผ่ออกจากตัว
จากนั้นเส้นแสงก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า
แพตเทิร์นก่อตัวบนพื้นอย่างรวดเร็ว วงหลักขยายออกกว้าง เส้นภายในแตกแขนงซ้อนกันหลายชั้น ก่อนแสงสีส้ม
แดงจะไหลไปตามลวดลายทั้งหมด
อากาศรอบบริเวณร้อนขึ้นทันที
สัตว์ร่างใหญ่ไถลไปหยุดข้างรถขนส่งที่พลิกเอียง
มันส่ายหัว
ขาหน้ากดลงกับพื้น
แผ่นแข็งทั่วตัวแตกไปหลายแห่งจากการต่อสู้ก่อนหน้า เลือดยังคงไหลจากรอยแผลใต้คอ แต่ตบะสีขาวเริ่มไหลขึ้น
มาตามลำตัวอีกครั้ง
เสียงคำรามดังลั่น
ชายร่างใหญ่ก้าวออกไป
เพียงก้าวแรก พื้นใต้เท้าก็แตกร้าว
สัตว์ร่างใหญ่พุ่งตรงเข้ามา
ยกขาหน้าตะปบใส่
ชายคนนั้นไม่หลบ
หมัดขวาถูกดึงเข้าข้างลำตัว
ตบะสีส้มแดงรวมตัวรอบกำปั้นอย่างรวดเร็ว เปลวพลังขยายออกจนกลายเป็นมวลขนาดใหญ่ เส้นจากแพตเทิร์นบนพื้นสว่างขึ้นพร้อมกัน
หมัดถูกส่งออก
ชั่วขณะหนึ่ง มวลตบะเบื้องหน้ากำปั้นรวมตัวคล้ายหัวราชสีห์ขนาดใหญ่
เสียงคำรามต่ำหนักดังซ้อนขึ้นในอากาศ
ก่อนพุ่งเข้ากระแทกสัตว์ร่างใหญ่
ตูม!
แสงสีส้มแดงระเบิดเต็มลำตัว
ร่างมหึมาถูกยกจากพื้น
แผ่นแข็งด้านหนึ่งแตกกระจาย เนื้อใต้เกราะฉีกเปิดตั้งแต่ไหล่ลงไปถึงสีข้าง เลือดพุ่งออกกลางอากาศ ขณะที่ร่างทั้งร่างปลิวไปกระแทกพื้นห่างออกไปหลายช่วงตัว
แรงสั่นสะเทือนวิ่งผ่านพื้นจนรถขนส่งข้าง ๆ โยก
อารินมองโดยไม่ขยับ
ปาวันกับเจ้าหน้าที่ที่กำลังถอยกลับไปทางรถหยุดอยู่ไกลออกไป
สัตว์ตัวนั้นนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝุ่น
ลำตัวอีกด้านแทบจะเปิดออก
แต่เพียงไม่กี่อึดใจ กรงเล็บของมันก็กดลงบนพื้นอีกครั้ง
ขาหน้าสั่นอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยันตัวขึ้น
เสียงคำรามแหบของมันดังออกมาอีกครั้ง
คราวนี้อีกเงาหนึ่งเคลื่อนผ่านออกไป
ชายรูปร่างเพรียวกว่ากระโจนขึ้นจากพื้น
สองมือดึงอาวุธออกพร้อมกัน
กระบองสองท่อนสองชุดคลี่ออกกลางอากาศ
โซ่ระหว่างด้ามตึงวาบพร้อมกัน
ร่างของเขาหมุน
กระบองทั้งสองกวาดเป็นวงรอบตัวด้วยความเร็วสูง เสียงอากาศถูกฉีกดังต่อเนื่อง
ตบะสีขาวไหลออกมาตามแนวแขน
ลมรอบตัวเปลี่ยนทิศทันที
เงาขนาดใหญ่ปรากฏซ้อนขึ้นด้านหลัง
ร่างวานรสีขาวจาง ๆ อยู่กลางกระแสลม
กระบองทั้งสองข้างฟาดออกต่อเนื่อง
คมพลังรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งจากปลายอาวุธ
หลายวงติด ๆ กัน
เสียงแหลมคมตัดผ่านอากาศ
สัตว์ร่างใหญ่เพิ่งยกขาหน้าขึ้น
คมแรกผ่านแนวไหล่
คมที่สองผ่านขาหน้า
เลือดพุ่งออกเป็นทาง
คมพลังที่เหลือพุ่งเข้าใส่จากหลายระดับ
ฉับ!
ฉับ!
ร่างมหึมาสั่นตามแรงเฉือน
แนวคอขาดออกก่อน
ตามด้วยลำตัว
คมสุดท้ายพาดผ่านช่วงท้องจนร่างส่วนที่เหลือแยกออกจากกัน
เสียงคำรามหยุดลงทันที
ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ตกกระแทกพื้นทีละส่วน
ฝุ่นพุ่งขึ้นอีกครั้ง
ชายคนนั้นหมุนตัวลง
เท้าแตะพื้นเบา ๆ
กระบองทั้งสองยังหมุนตามแรงอยู่ข้างลำตัว ก่อนเขาจะจับด้ามกลับเข้ามาพร้อมกัน
กระแสลมรอบพื้นที่อ่อนลง
เงาวานรสีขาวด้านหลังค่อย ๆ จางหายไป
ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่
อารินมองซากสัตว์ตรงหน้า
ชายร่างใหญ่สะบัดมือขวาเล็กน้อย
เขาหันกลับมา
สายตาหยุดที่อาริน
“ยืนไหวไหม”
อารินสูดลมหายใจเข้าลึก
“ครับ”
อีกฝ่ายมองสภาพเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปทางซากสัตว์
ชายที่ถือกระบองเดินกลับเข้ามา
สายตาของเขากวาดผ่านอารินเช่นกัน
แต่หยุดนานกว่าเล็กน้อย
ปาวันกับเจ้าหน้าที่อีกสามคนเดินกลับเข้ามา
หนึ่งในนั้นกุมแขนตัวเองอยู่ เสื้อบริเวณหัวไหล่ฉีกจากแรงกระแทกก่อนหน้า
อารินหันไปทันที
“เป็นยังไงบ้างครับ”
“ยังไหวครับ”
ปาวันมองซากสัตว์ที่กระจายอยู่บนพื้น แล้วหันไปมองชายแปลกหน้าทั้งสอง
สายตาหยุดอยู่ที่พวกเขาครู่หนึ่ง
เสียงหึ่งต่ำดังขึ้นจากเส้นทางด้านหลัง
ทุกคนหันไป
รถภาคสนามสี่คันเคลื่อนผ่านแนวหินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
คันแรกชะลอลงก่อนถึงพื้นที่ปะทะ อีกสามคันกระจายออกตามด้านข้างเพื่อเปิดทาง
ประตูรถเปิดแทบพร้อมกัน
เจ้าหน้าที่เฮอร์มิตลงจากรถพร้อมอุปกรณ์ภาคสนาม
ซารานลงจากคันแรก
ทันทีที่ซารานก้าวเข้าสู่พื้นที่ อารินก็สัมผัสได้ถึงตบะของเขาที่ปล่อยออกมา
แรงกดดันที่แผ่ออกมาไม่ได้ด้อยกว่าสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเลย
ซารานกวาดสายตามองพื้นที่เพียงครั้งเดียว
รถของเรเวน
สัตว์ที่ยังถูกตรึงอยู่
คนเจ็บ
และซากขนาดใหญ่กลางสนาม
“ดูคนเจ็บ”
เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งแยกออกทันที
“สองทีมตรวจรถกับสัตว์ที่เหลือ เก็บอุปกรณ์ควบคุมทั้งหมดไว้”
คนที่เหลือกระจายออกโดยไม่เสียเวลา
ซารานเดินตรงมาหาอาริน
สายตากวาดตั้งแต่รอยเลือดบนใบหน้าลงไปถึงสภาพชุด
ซารานมองรอยแผลใต้คอที่ยังเห็นอยู่บนชิ้นส่วนหนึ่ง
จากนั้นจึงหันไปยังชายแปลกหน้าทั้งสอง
ตบะของแต่ละคนยังสงบนิ่งอยู่ภายในร่าง แต่เพียงยืนใกล้กัน อารินก็รับรู้ถึงแรงกดดันรอบพื้นที่อย่างชัดเจน
“ซาราน เซธ”
เขามองทั้งคู่
“เฮอร์มิตคอร์ปอเรชัน สาขาคาริเวน”
“พวกคุณเป็นใคร”
ชายร่างใหญ่ตอบก่อน
“นานอส”
อีกคนเก็บกระบองกลับเข้าที่ข้างเอว
“มิโกะ”
ซารานพยักหน้าเล็กน้อย
สายตากวาดผ่านทั้งสองคน
“คนจากนยรา?”
นานอสมองเขา
“ใช่”
ปาวันที่ยืนอยู่ไม่ไกลหันมองทันที
มิโกะพูดต่อ
“พวกเรามาตามคำสั่งผู้อาวุโสแห่งหิมวัน”
นานอสเหลือบไปทางรถของเรเวน
“ผลึกอมฤตต้นกำเนิดแห่งหิมวันบางส่วนหายไป”
อารินขยับสายตา
นานอสพูดต่อ
“เราตามรอยคนกลุ่มนี้มา”
มิโกะมองอุปกรณ์ที่เจ้าหน้าที่เฮอร์มิตกำลังเก็บจากข้างรถ
ซารานพยักหน้า
“จะตามต่อ?”
“จนกว่าจะได้คืน”
ซารานหันมองแนวพื้นที่ด้านไกล
“เส้นทางของพวกมันมุ่งไปทางกุนาน”
นานอสไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจ
ซารานพูดต่อ
“พ้นเขตคาริเวนไป พวกเราเข้าไปดำเนินการไม่ได้”
มิโกะพยักหน้า
“เราเข้าใจ”
อารินยืนอยู่ด้านข้าง
มิโกะหันมามองเขาอีกครั้ง
อารินจึงพูด
“อารินครับ”
นานอสพยักหน้า
ความเงียบเกิดขึ้นเพียงสั้น ๆ
อารินรู้สึกถึงบางอย่างกวาดผ่านตบะของเขา
เบามาก
แล้วหายไป
นานอสหันไปมองมิโกะ
อีกฝ่ายสบตากลับ
ไกลออกไป เจ้าหน้าที่เฮอร์มิตกำลังเปิดโครงขนส่งอีกคัน สัตว์ที่ยังมีชีวิตถูกตรวจสภาพก่อนย้ายอุปกรณ์ควบคุม
ออกทีละชิ้น
มิโกะเงยหน้ามองแนวเขาไกลออกไป
ทั้งสองคนหันออกจากพื้นที่
ก่อนเดินผ่านอาริน นานอสหยุดเพียงครู่เดียว
“ทักษะเมื่อกี้”
“ใช้ได้”
แล้วเดินต่อ
มิโกะที่อยู่ข้างหน้าเหลือบกลับมามองครั้งหนึ่ง
มุมปากขยับเล็กน้อย
จากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกไปตามแนวเส้นทาง
อารินมองตาม
เขาไม่รู้ว่าสองคนนั้นเห็นอะไร
แต่สายตาที่มองเขาเมื่อครู่ไม่ได้เหมือนคนที่เพียงเห็นทักษะแปลกใหม่
“อาริน”
เสียงซารานดังขึ้น
เขาหันกลับ
ซารานพยักหน้าไปทางเจ้าหน้าที่ที่กำลังดูคนเจ็บ
“ไปให้ตรวจด้วย”
“ครับ”
เขาเดินกลับไปทางทีม
ปาวันนั่งอยู่ข้างรถคันหนึ่ง เจ้าหน้าที่กำลังตรวจรอยช้ำที่สีข้างให้เขา ส่วนอีกสามคนอยู่ใกล้กัน
อารินหันกลับไปมองพื้นที่ด้านหลัง
รอยแตกจากการต่อสู้พาดอยู่ทั่วพื้น
ไกลออกไป ซากของสัตว์ที่เขาทุ่มทุกอย่างเพื่อหยุดมันยังคงกระจายอยู่
นานอสและมิโกะใช้เพียงไม่กี่จังหวะก็ทำลายร่างมันจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม
อารินกำมือช้า ๆ
ตบะภายในแกนตอบกลับมาเพียงเล็กน้อย
ต่างกันมาก
มากกว่าที่เขาเคยคิดไว้
เขามองปาวันกับคนในทีมอีกครั้ง
อารินคลายมือ
สายตากลับไปยังทิศที่มิโกะกับนานอสหายไป
