บทที่ 50 — ปีกสีทอง

คาน การินร่อนลงขวางขบวนรถกลางถนน

พลังตบะสีทองแผ่ออกจากร่าง ปกคลุมขบวนรถทั้งหมด

เจ้าหน้าที่หลายคนรอบขบวนชะงัก บางคนทรุดลงกับพื้น

ไนกัลก้าวลงจากรถ

ตบะสีอำพันแผ่ออกจากร่าง ปะทะกับแรงมหาศาลที่ครอบคลุมขบวนอยู่ ความหนักอึ้งรอบรถลดลงพอให้เจ้าหน้าที่

กลับมาเคลื่อนไหวได้

เรเวนจำนวนมากลดระดับลงจากหลายทิศ เจ้าหน้าที่เฮอร์มิตกระจายกำลังเข้ารับมือทันที เซน่ายืนอยู่ข้างรถของซิตร้า

ไนกัลเดินตรงเข้าหาคาน

เขารู้ดีว่าชายตรงหน้าแข็งแกร่งกว่า

ตบะสีอำพันรวมแน่นรอบหมัด

ไนกัลพุ่งเข้าถึงตัว

หมัดแรกกระแทกเข้าหากลางอก

คานยกแขนรับ

เสียงปะทะดังสนั่น

ร่างของคานขยับเพียงเล็กน้อย

ไนกัลตามด้วยหมัดอีกข้าง ก่อนยกสองมือขึ้นเหนือศีรษะแล้วทุบลงเต็มแรง

คานไขว้แขนรับไว้

พื้นใต้เท้าแตกร้าว

กรงเล็บพลังสีทองกวาดสวนขึ้นทันที

ไนกัลยกแขนรับ แต่แรงปะทะยังผลักเขาถอยไปหลายเมตร

เขากระแทกเท้าลงพื้น

แพตเทิร์นสีอำพันขยายออก

แรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน

พื้นรอบคานยุบตัวลง

การขยับของปีกช้าลงชั่วขณะ

ไนกัลพุ่งกลับเข้าไปอีกครั้ง

หมัดอำพันกระแทกซ้ำเข้าช่วงลำตัว

คานรับด้วยท่อนแขน ก่อนพลังกรงเล็บอีกข้างจะตะปบสวนเข้าหาหน้าอก

ไนกัลเบี่ยงตัว

กรงเล็บพลังเฉือนผ่านเสื้อจนขาดเป็นทาง

หมัดของเขายังตามเข้าใส่อีกสองครั้ง

คานรับไว้ได้ทั้งหมด

แม้เขตแรงโน้มถ่วงจะยังทำงานอยู่ คานก็ยังเคลื่อนเข้าหาได้ทีละก้าว

ไนกัลถอยออกหนึ่งช่วงตัว

ลมหายใจหนักขึ้น

แล้วเสียงปีกตัดอากาศก็ดังขึ้นเหนือขบวน

เรเวนกลุ่มแรกเข้าถึงรถฝ่ายวิจัยแล้ว

อารินลงจากรถพร้อมกางฝ่ามือ

แพตเทิร์นกางขึ้นตรงหน้า

มีดดำสี่เล่มเลื่อนออกมา ก่อนพุ่งขึ้นสกัดเรเวนที่ลดระดับเข้าหารถฝ่ายวิจัย

เงาดำตัดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว

สองคนต้องเปลี่ยนทิศ

อีกคนยกกรงเล็บโลหะรับ ก่อนถูกแรงกระแทกผลักออก อาวุธขาดออกเป็นชิ้นๆ

อารินกำลังจะส่งมีดตามเข้าไป

เขาสัมผัสได้ถึงพลังอีกสายจากด้านข้าง

รากาตะลดระดับลงมาอย่างรวดเร็ว

บาดแผลจากครั้งก่อนยังอยู่ตรงหัวไหล่และแขน แต่เธอยังคงมุ่งตรงเข้าหารถของซิตร้า

อารินเปลี่ยนเป้าหมายทันที

มีดทั้งสี่วกตามไป

รากาตะยกมือ

แพตเทิร์นสีน้ำเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศ ผลึกแหลมจำนวนมากพุ่งใส่เจ้าหน้าที่รอบรถ

เซน่าเหวี่ยงแขน

ตบะธาตุลมกวาดผ่านด้านหน้า ทำลายผลึกส่วนใหญ่ที่พุ่งเข้าหา

รากาตะพุ่งผ่านเศษแสงที่แตกกระจาย

อารินส่งมีดเข้าใส่จากสองด้าน

กรงเล็บโลหะปัดเล่มแรก

ปีกยกขึ้นรับอีกเล่ม

คมที่สามเปลี่ยนมุมต่ำลง เฉือนผ่านต้นขา

เลือดกระจายออกมา

รากาตะเสียระดับ แต่ยังพุ่งเข้าหาเซน่า

เซน่ายกมือขึ้นปล่อยพลังตบะออกต้าน

กรงเล็บโลหะกระแทกกับพลังตบะลมตรงหน้า

แรงปะทะทำเซน่ากระเด็นไปกระแทกรถคันหลัง

รากาตะบินตามร่างเซน่าไป

มือเอื้อมคว้ากล่องที่เซน่าพกติดตัว

กล่องถูกกระชากออก

รากาตะทะยานขึ้นทันที

มีดของอารินไล่ตาม

เล่มหนึ่งกระแทกขอบปีก

อีกเล่มเฉือนผ่านสีข้าง

เล่มที่สามตัดเข้าต้นแขน

รากาตะสะดุ้ง

พลังสูญแทรกเข้าไปตามบาดแผล

เธอเปลี่ยนกล่องไปอีกมือ

เรเวนหลายคนพุ่งเข้าขวางระหว่างเธอกับอาริน

การโจมตีจากหลายทิศบังคับให้อารินต้องดึงมีดกลับ

เพียงเท่านั้นก็พอให้รากาตะทิ้งระยะออกไป

เธอพุ่งสูงขึ้นพร้อมกลุ่มเรเวนอีกส่วน

เสียงกระแทกดังสนั่นจากอีกด้าน

อารินหันกลับ

ไนกัลถูกคานซัดกระเด็นไปหลายเมตร

ร่างไถลไปกับพื้น ก่อนยันตัวกลับขึ้นมา

เลือดไหลจากมุมปาก

เสียงประตูรถดังขึ้นด้านหลัง

ซิตร้าก้าวลงมา

“ฉันช่วยได้”

ซิตร้ายกมือ

แพตเทิร์นสีเขียวกางออก

เส้นแสงพุ่งตรงเข้าหาอาริน

ตบะจากเธอไหลเข้าสู่ร่างเขา

อารินรับรู้ได้ถึงพลังที่เพิ่มกลับมาในแกน

อารินสลายมีดชุดเดิมทันที

แพตเทิร์นใหม่กางขึ้นตรงหน้า

ตบะจำนวนมากไหลเข้าสู่แพตเทิร์นพร้อมกับธาตุสูญที่เข้มขึ้นกว่าเดิม

มีดชุดใหม่เลื่อนออกมา

คมดำทั้งสี่พุ่งเข้าหาคานทันที

เล่มแรกกระแทกกรงเล็บจนแขนคานเบี่ยงออก

อีกเล่มเข้าจากด้านข้าง ปีกยกขึ้นรับ แต่แรงปะทะทำให้ร่างเขาเซเล็กน้อย

ไนกัลเข้าถึงตรงหน้า

หมัดอำพันกระแทกเข้ากลางอก

คานถอย

อีกสองเล่มเข้าถึงพร้อมกัน

หนึ่งเล่มแทงผ่านช่วงสีข้าง

เลือดไหลออกทันที

อีกเล่มเฉือนผ่านหัวไหล่

ตบะสูญแทรกเข้าสู่บาดแผลทั้งสองแห่ง

คานต้องใช้พลังมากขึ้นทุกครั้งที่ถูกคมดำเจาะเข้าเนื้อ

ตบะสีทองไหลเข้าหาบาดแผลเพื่อขจัดธาตุสูญ

ไนกัลยังคงรักษาเขตแรงโน้มถ่วงไว้

อารินบังคับมีดโจมตีจากหลายทิศ

ซิตร้าสร้างชั้นตบะช่วยรับการโจมตีจากเรเวนที่มาจากด้านหลัง

ตบะสีทองที่เคลือบร่างคานเริ่มจางลง

ไนกัลเองหายใจหนัก

เลือดไหลจากหน้าผากลงข้างแก้ม

ซิตร้ายืนอยู่ใกล้รถ ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย

อารินยังคงควบคุมมีดทั้งสี่

คานตะปบกรงเล็บพลังเข้าหาไนกัล

ไนกัลยกแขนรับ

แรงปะทะผลักเขาถอย

คานเหลือบมองไปที่ซิตร้า

ปีกทั้งคู่สยายออก พลังสีทองเปล่งแสงขึ้น

คานพุ่งตรงเข้าหาซิตร้า

มีดสองเล่มพุ่งเข้าใส่จากด้านหลัง ปีกของคานปัดหนึ่งเล่มออก แต่อีกเล่มผ่านเข้าไปเฉือนช่วงเอว

อีกสองเล่มเข้าจากด้านหน้า

คานยกกรงเล็บพลังรับเล่มแรก

เล่มสุดท้ายแทงเข้าหัวไหล่

เลือดสาดลงพื้น

คานคำรามลั่น

ตบะสีทองระเบิดออกจากร่าง

อารินกับไนกัลกระเด็นออกไปคนละด้าน

มีดทั้งสี่กระเด็นออกไป

ทันใดนั้น อารินสัมผัสได้ถึงพลังหลายสายที่กำลังเข้ามา

เร็วมาก

คานหันไปทางเดียวกัน

ร่างสี่ร่างมาถึงก่อน

ออเรนจ์อายสี่คนร่อนลงมาล้อมคานทั้งสี่ด้าน

แพตเทิร์นขนาดใหญ่กางขึ้นพร้อมกัน

เส้นพลังเชื่อมแพตเทิร์นทั้งสี่เข้าด้วยกัน

ตาข่ายพลังงานก่อตัวเหนือศีรษะคาน ก่อนตกลงครอบร่างเขา

คานระเบิดตบะสีทองออกเต็มกำลัง

ตาข่ายสั่นอย่างรุนแรง

ออเรนจ์อายทั้งสี่เร่งพลังพร้อมกัน

ไนกัลยังคงรักษาเขตแรงโน้มถ่วงเอาไว้

คานถูกตรึงอยู่กับที่

จากนั้นอัมบาก็ร่อนลงมา เท้าแตะพื้นเบา ๆ

เธอเดินผ่านออเรนจ์อายทั้งสี่ตรงเข้าหาคาน

พลังตบะสีทองที่แผ่ออกจากร่างเขาแทบไม่มีผลต่อฝีเท้าของเธอ

แม้แต่แรงโน้มถ่วงของไนกัลก็ไม่ทำให้จังหวะก้าวเปลี่ยนไป

อัมบาหยุดตรงหน้า

คานเงยหน้าขึ้นมอง

เลือดไหลจากบาดแผลหลายแห่ง

ตบะสีทองยังเคลือบร่างอยู่

อัมบายกฝ่ามือวางลงบนศีรษะของเขา

แพตเทิร์นจางๆสว่างขึ้น

คานหยุดดิ้นทันที

ดวงตาปิดลง

แสงสีทองทั่วร่างดับลงพร้อมกัน

ปีกขนาดใหญ่ด้านหลังสลายเป็นเศษแสง

ร่างของเขาทรุดลงใต้ตาข่าย

อัมบายกมือออก

“เอาตัวกลับไป”

เสียงรถจำนวนมากดังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง

รถของกำลังเสริมทยอยเข้ามาถึง

เรเวนที่ยังต่อสู้อยู่พยายามถอนตัว แต่หลายคนหนีไม่ทันและถูกควบคุมตัว

อารินปล่อยมีดทั้งสี่สลายไป

เขาหันกลับไปทางรถฝ่ายวิจัย

เซน่าพาซิตร้ากลับเข้าไปแล้ว

รากาตะหายไปพร้อมกล่องจากวารัน

ส่วนกลางถนน เจ้าหน้าที่กำลังใส่เครื่องพันธนาการให้คาน การิน

แขน ลำตัว และขาถูกล็อกเข้ากับอุปกรณ์ ก่อนร่างที่ยังหมดสติจะถูกนำขึ้นรถควบคุมตัว

ไนกัลเดินกลับมา

เสื้อด้านหน้าฉีกหลายแห่ง เลือดติดอยู่ตามแขนและใบหน้า

ทีมแพทย์เข้ามารับช่วงทันที

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินตรงไปหาไนกัล ก่อนพาเขาออกไปตรวจบาดแผลข้างรถ

อัมบาเดินเข้ามาหยุดใกล้เขา

“ไม่คิดว่าคาน การินจะมาด้วยตัวเอง”

ไนกัลมองไปทางรถควบคุมตัวที่เพิ่งปิดประตู

“เกินกว่าที่ผมคาดไว้เหมือนกันครับ”

ไนกัลหันไปมองอาริน

“เขาช่วยได้เยอะจริงๆ”

อัมบาหันมองตาม

เธอยิ้มเล็กน้อย

“แน่นอนอยู่แล้ว”

อารินยังยืนอยู่ไม่ไกล เสื้อมีรอยขาดจากการปะทะ

ความล้าจากการใช้พลังจิตปริมาณมากทำให้เขาดูอิดโรยไม่น้อย

จีน่าเดินออกมาจากกลุ่มฝ่ายวิจัยแล้วตรงเข้าหาเขา

เธอกวาดตามองตั้งแต่ใบหน้าลงมาถึงแขน

“เจ็บตรงไหนบ้าง”

“ไหล่กับแขนนิดหน่อย”

จีน่ามองรอยเลือดบนเสื้อเขาอีกครั้ง ก่อนเรียกเจ้าหน้าที่แพทย์ที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้ามา

อีกด้าน ซิตร้าถูกพาออกจากรถคันเดิม

สีหน้าของเธอยังซีดเล็กน้อยจากการใช้ตบะก่อนหน้านี้ เจ้าหน้าที่ของอัมบาเข้ารับช่วงและพาเธอไปยังรถคันใหม่

ซิตร้าหันกลับมามองอารินระหว่างทาง

อารินพยักหน้าให้เล็กน้อย

เธอเดินต่อไปและขึ้นรถของอัมบา

เซน่าเดินตามออกมาจากอีกด้าน

เมื่อมาถึงตรงหน้าอัมบา เธอหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้

อารินมองตาม

ตรา

อัมบารับมันไปตรวจดูเพียงครู่ ก่อนเก็บไว้กับตัว

อารินหันมองเซน่าทันที

“แล้วกล่องที่รากาตะเอาไป…”

“กล่องเปล่า”

อารินชะงัก

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่ารากาตะชิงสิ่งที่อยู่ในกล่องไปสำเร็จแล้ว

“ฉันแยกตราออกมาตั้งแต่ก่อนออกจากวารัน”

อารินนึกถึงเรื่องที่เวลิรัน

“คุณตามเรื่องนี้มาตั้งแต่เวลิรัน?”

“เรื่องตราใช่”

เซน่ามองไปทางอัมบา

“ที่เวลิรันฉันตามคนที่พยายามสร้างมันขึ้นมาใหม่ ส่วนชิ้นนี้เป็นของจริง และมาจากอีกโลกหนึ่ง”

อารินนิ่งไปครู่หนึ่ง

คำตอบสั้น ๆ ที่เซน่าเคยพูดตอนมารับเขาที่เอนดารากลับเข้ามาในหัว

ทำงาน

ตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่างานของเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะมาถึงเอนดาราเสียอีก

อัมบามองไปรอบ ๆ

เธอออกคำสั่งจัดขบวนกลับเอนดารา ก่อนหันกลับมา

แล้วพบว่าอารินยังมองเธออยู่

ตอนพบกันครั้งแรก ผู้หญิงตรงหน้าคือผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยของเฮอร์มิต คนที่รู้เรื่องของเขามากกว่าที่เขารู้เสียอีก

แต่หลังจากสิ่งที่ได้รู้ที่วารัน ความหมายของคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไปแล้ว

อารินเหมือนมีบางอย่างจะพูด แต่คำถามหลายเรื่องกลับขึ้นมาพร้อมกันจนเลือกไม่ถูกว่าจะเริ่มจากตรงไหน

อัมบามองสีหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง

มุมปากของอัมบายกขึ้นเล็กน้อย

“เอาไว้ถึงเอนดาราแล้วค่อยคุย”

อารินพยักหน้า

“ครับ”

อัมบาหันกลับไปยังรถที่ซิตร้าอยู่

ไม่นานขบวนรถถูกจัดใหม่เพื่อรองรับผู้บาดเจ็บและผู้ถูกควบคุมตัว

อารินขึ้นรถ ก่อนมองผ่านกระจกไปยังรถของอัมบาอีกครั้ง

ภารกิจจากวารันสิ้นสุดลงตรงนี้